Στις ανθρώπινες σχέσεις, το μεγαλύτερο λάθος δεν είναι το πρώτο σφάλμα. Είναι το δεύτερο — εκείνο που γίνεται στο όνομα της «διόρθωσης». Όταν προσπαθούμε να καλύψουμε μια άκομψη πράξη με μια βιαστική εξήγηση, μια άκομψη κουβέντα με μια ακόμη πιο βαριά, ή μια αδικία με μια νέα αδικία, τότε το λάθος παύει να είναι στιγμιαίο και γίνεται χαρακτήρας.
Το αρχικό σφάλμα είναι ανθρώπινο. Προκύπτει από αδυναμία, φόβο ή παρορμητισμό. Το δεύτερο λάθος, όμως, γεννιέται από τον εγωισμό. Είναι η άρνηση να παραδεχθείς ότι έφταιξες. Είναι η ανάγκη να σωθεί το «εγώ», έστω και αν κινδυνεύει η ίδια η σχέση.
Έτσι, μια παρεξήγηση μετατρέπεται σε σύγκρουση, ένα απλό «συγγνώμη» γίνεται βουνό που κανείς δεν σκαρφαλώνει, και δύο άνθρωποι που θα μπορούσαν να τα βρουν, απομακρύνονται επειδή κανείς δεν θέλησε να σταθεί γυμνός μπροστά στην αλήθεια.
Η αληθινή επιδιόρθωση δεν απαιτεί τεχνική, απαιτεί ψυχή. Θέλει σιωπή αντί για φωνή, παραδοχή αντί για δικαιολογία, και ένα «έκανα λάθος» που δεν ψάχνει να νικήσει, αλλά να ενώσει.
Διότι, στις ανθρώπινες σχέσεις, το λάθος που διορθώνεται με λάθος δεν διορθώνει τίποτα. Απλώς βαθαίνει το ρήγμα. Το λάθος που διορθώνεται με αλήθεια, ταπεινότητα και γενναιότητα — μόνο εκείνο γίνεται γέφυρα.