Η φράση «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;» είναι μια στιγμιαία έκρηξη ταυτότητας. Σχίζει την καθημερινότητα και απαιτεί αναγνώριση. Δεν ζητά διάλογο∙ ζητά υποταγή. Είναι η προσπάθεια κάποιου να υψωθεί πάνω από τον άλλον με τον τίτλο, το αξίωμα, τη θέση — πραγματική ή φανταστική.
Την άκουσα σήμερα το πρωί στον Κηφισό, στο Αιγάλεω: ένας άνθρωπος που θύμιζε περισσότερο πληγωμένη κραυγή παρά βεβαιότητα. Κι εκεί κατάλαβα πως πίσω από την επίδειξη κρύβεται σχεδόν πάντα φόβος. Όχι φόβος ήττας, αλλά εξαφάνισης. Ο άνθρωπος που λέει «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;» δεν απαιτεί μόνο προνόμιο∙ εκλιπαρεί να μην περάσει απαρατήρητος. Να μετρήσει. Να υπάρξει.
Η φράση, λοιπόν, αποκαλύπτει μια αντίφαση: όσο πιο δυνατά τη φωνάζουμε, τόσο λιγότερο βέβαιοι είμαστε για τον εαυτό μας. Όποιος γνωρίζει ποιος είναι, δεν χρειάζεται δηλώσεις. Η ταυτότητα που στηρίζεται στη φωνή είναι εύθραυστη. Η ταυτότητα που στηρίζεται στις πράξεις είναι σταθερή.
Κάποια στιγμή το ερώτημα αλλάζει κατεύθυνση: από το «Ξέρεις ποιος είμαι;» στο «Ξέρω ποιος είμαι;» Και εκεί αρχίζει η ουσία. Η πραγματική αναγνώριση δεν κερδίζεται με επιβολή, αλλά με παρουσία. Με συνέπεια. Με το ίχνος που αφήνουμε στους άλλους.
Στο τέλος, η κραυγή σβήνει. Αυτό που μένει δεν είναι η αξίωση, αλλά η αξιοπρέπεια. Ο άνθρωπος που ξέρει ποιος είναι, δεν το διακηρύσσει. Το αποδεικνύει.
*από την συλλογή κειμένων του ΚΜ με τίτλο: ο κόσμος μας-σκέψεις και απόψεις