Κάθε φορά που ο κυρ Ανδρέας ανέβαινε καμπουριασμένος, με κόπο, το μονοπάτι προς τη μικρή πέτρινη βρύση, ο τόπος έμοιαζε ίδιος, κι όμως, μέσα του γινόταν μεγαλύτερος. Το νερό έτρεχε όπως πάντα, λεπτή κλωστή πάνω στις λειχήνες, μα εκείνος άκουγε άλλα — τα γέλια των παιδιών, τα σφυρίγματα του πατέρα του, το χλιμίντρισμα του αλόγου της γιαγιάς του. Κάποτε όλα αυτά χωρούσαν σε μια μικρή σελίδα του χρόνου. Τώρα, δεν φτάνει ο χρόνος όλος…
Έσκυψε, άγγιξε την πέτρα. Δεν υπήρχε τίποτα πια από τους ανθρώπους που αγάπησε, κι όμως ήταν όλοι εδώ. Η μνήμη του είχε ανασύρει σπίτια που δεν φαίνονταν, είχε φτιάξει δρόμους που δεν υπήρχαν πια, είχε στρώσει τραπεζώματα κάτω απ’ τα σκιερά πλατάνια και χορούς με αγαπημένους του που χρόνια τώρα έχουν φύγει. Κι αυτός, χωρίς να το καταλάβει, περπατούσε μέσα σε μια πόλη ολόκληρη, φτιαγμένη από στιγμές.
Έκλεισε τα μάτια. Δεν νοσταλγούσε — επιβεβαίωνε. Ότι τίποτα δεν χάνεται στ’ αλήθεια. Πως ο κόσμος δεν είναι μόνο αυτός που βλέπουμε, αλλά κι εκείνος που θυμόμαστε. Κι όσο θυμόμαστε, απλώνεται, μεγαλώνει, σπρώχνει τα σύνορα λίγο πιο πέρα.
Όταν άνοιξε τα μάτια, ο ήλιος είχε αλλάξει θέση. Κατέβηκε πιο ανάλαφρα το μονοπάτι και λίγο πιο καμαρωτός. Δεν γύριζε από έναν τόπο μικρό, αλλά από μια ήπειρο ολόκληρη — την δική του ήπειρο.
Γιατί ο κόσμος δεν γίνεται μεγάλος από χώρες και θάλασσες. Μεγαλώνει από ένα όνομα που δεν ξεχνάς, από μια μυρωδιά που επιμένει, από ένα φιλί που δεν έσβησε, από μια ιστορία που αποφασίζεις να κρατήσεις.
Κι έτσι, ο κυρ Ανδρέας περπατούσε λίγο ψηλότερος, γνωρίζοντας πια ότι η μνήμη δεν ενώνει τον κόσμο.
Τον μεγαλώνει.