Η ιστορία συχνά παρουσιάζει τους μεγάλους ηγέτες ως προορισμένους για επιτυχία. Όμως η ζωή του Αβραάμ Λίνκολν και του Χάρι Τρούμαν αποκαλύπτει μια αλήθεια πολύ πιο χρήσιμη για τον κόσμο της διοίκησης: η ηγεσία δεν γεννιέται από την αφετηρία, αλλά από την αντοχή στην πορεία.
Πριν φτάσουν στην κορυφή, και οι δύο βίωσαν σειρά αποτυχιών που θα μπορούσαν να είχαν κλείσει οριστικά την καριέρα τους. Ο Λίνκολν έχασε εκλογές, θέσεις, επιχειρήσεις και ανθρώπους που αγαπούσε. Ο Τρούμαν πτώχευσε δύο φορές, υποτιμήθηκε επί δεκαετίες και θεωρήθηκε πολιτικά «δευτέρας γραμμής». Κι όμως, αυτές οι αποτυχίες δεν έγιναν ταυτότητά τους∙ έγιναν δεδομένα για μάθηση.
Το κοινό τους γνώρισμα δεν ήταν το ταλέντο ή ο χαρισματισμός, αλλά η σταθερή επιμονή, η πειθαρχία και η ικανότητα να βλέπουν την αποτυχία ως προσωρινό εμπόδιο, όχι ως τελικό αποτέλεσμα. Και οι δύο άνθισαν μέσα σε κρίσεις: ο Λίνκολν στη μεγαλύτερη εσωτερική σύγκρουση των ΗΠΑ και ο Τρούμαν στη μεγαλύτερη διεθνή αναδιάταξη του 20ού αιώνα. Το περιβάλλον που θα κατέστρεφε άλλους, έγινε το πεδίο όπου αυτοί ωρίμασαν.
Το συμπέρασμα είναι καθαρό:
η ηγεσία δεν είναι απλώς η άσκηση εξουσίας· είναι η ικανότητα να επιμένεις όταν όλα δείχνουν ότι πρέπει να σταματήσεις.
Οι οργανισμοί αντλούν ανθεκτικότητα από τους ηγέτες τους. Και η ανθεκτικότητα δεν γεννιέται από την επιτυχία, αλλά από τον τρόπο με τον οποίο διαχειριζόμαστε τις αποτυχίες.
Ο Λίνκολν και ο Τρούμαν υπενθυμίζουν ότι η αποτυχία δεν είναι αντίπαλος της επιτυχίας — είναι το υλικό από το οποίο χτίζεται.
Και ότι η αληθινή ηγεσία δεν δοξάζεται επειδή φτάνει στην κορυφή∙
αλλά επειδή δεν σταματά μέχρι να φτάσει.