….Η τέχνη του Σαββόπουλου στις καλές της στιγμές δεν είναι δασκαλίκι αφ’ υψηλού και κήρυγμα εισαγόμενο. Ριζώνει στα δικά μας συλλογικά μας παθήματα, στη δική μας ιστορία, συμπάσχει. Ακόμη κι όταν κραδαίνει το κνούτο της σάτιρας, είναι πράξη αγαπητική, δεν γίνεται επίδειξη ανωτερότητας και μνησικακία εκδικητική. Στηλιτεύει αλλά και παραμυθεί, συνετίζει αλλά και παρακινεί. Δεν εξωραΐζει την κατάντια μας, αλλά και δεν εγκαταλείπει ακόμα την προσδοκία της μεταμόρφωσής μας.
Κλείνει τώρα ο κύκλος κι είναι ο θάνατος πολύς,
θάνατος στη μέση της ζωής.
Και πονώ για σένα που ήρθε η ώρα να το δεις,
δόξα είν᾿ η ευθύνη της δικής μας αλλαγής.
Φτάσαμε στ’ ανείπωτα:
μη πετάξεις τίποτα.
Μας μεταμορφώνει μια πνοή.
Πηγή: Κώστας Κουτσουρέλης /neoplanodion.gr