Η λίμνη ήταν γαλήνια σαν μετάνοια.
Το φως του πρωινού ήλιου απλωνόταν απαλά πάνω της, κι ο αέρας μύριζε νοτισμένο χώμα και γιασεμί. Επιβιβάστηκα στο μικρό καραβάκι που έφευγε για το Bellagio∙ οι μηχανές γουργούρισαν και το νερό άνοιξε στα δύο, σαν σε ευλογία.
Περνούσαμε μπροστά από βίλες που θύμιζαν άλλες εποχές — πέτρινες σκάλες που κατέβαιναν ως το κύμα, κήποι γεμάτοι κυπαρίσσια και αγάλματα. Στο Tremezzo, η Villa Carlotta στεκόταν σαν αρχόντισσα που περιμένει τον επισκέπτη να της ψιθυρίσει ένα «μπράβο» για όλη την ομορφιά που χάρισε στους αιώνες.
Οι τουρίστες φωτογράφιζαν∙ εγώ απλώς κοιτούσα. Κάποιες φορές, η σιωπή είναι η πιο ευγενική μορφή θαυμασμού.
Στο Bellagio, οι δρόμοι ανηφόριζαν ανάμεσα σε ανθισμένες γλάστρες και πέτρινα σκαλοπάτια. Στα μαγαζάκια πωλούσαν μεταξωτά μαντήλια και τοπικά κρασιά — οι μυρωδιές του ψωμιού, του καφέ και του ήλιου μπλέκονταν.
Κάθισα σ’ ένα μικρό καφέ, στο σημείο όπου οι δύο βραχίονες της λίμνης αγκαλιάζονται. Το νερό άστραφτε, και οι γλάροι, σαν λευκές υπογραφές του ουρανού, έκοβαν βόλτες πάνω απ’ τις βάρκες. Οι πάπιες σε στρατιωτικό σχηματισμό αυλάκωναν τα ήρεμα νερά.
Τι ομορφιά θεέ μου ! Μάλλον το είπα δυνατά που ο διπλανός μου νόμισε πως κάτι θέλω να του πω και μου λέει στα αγγλικά πως δεν γνωρίζει τη γλώσσα μου…
Κι εκεί, με ένα φλυτζάνι καπουτσίνο να βλέπω τον ήλιο να ξεφεύγει από ένα σύννεφο και να λούζει τη κατακόρυφη πλαγιά στις υπώρειες των Άλπεων, κατάλαβα πως η λίμνη Κόμο δεν είναι προορισμός∙ είναι κατάσταση ψυχής — ένα ταξίδι προς την εσωτερική σιωπή, που μοιάζει με σαγηνευτική γαλήνη…
