Με την εμπνευσμένη πρωτοβουλία του αγαπητού μας συμμαθητή Νίκου Πανάγου, ξανασμίξαμε, ύστερα από πενήντα τρία ολόκληρα χρόνια, στο αγαπημένο μας Λιδωρίκι.
Εκεί όπου η μνήμη ξαναβρήκε τη φωνή της και ο χρόνος λύγισε από τη δύναμη της συνάντησης.
Βουτήξαμε στο παρελθόν, όχι για να νοσταλγήσουμε, μα για να πάρουμε φόρα — για το άλμα προς το αύριο.
Τα καλύτερα δεν πέρασαν· έρχονται. Ήσυχα, όμορφα και αρμονικά, όπως η αγάπη που μας συνδέει.
Νίκο, σ’ ευχαριστούμε από καρδιάς για τη σπίθα που άναψε ξανά τη φλόγα!!
