Το 1987 καταγράφηκε ως μία από τις πλέον ακραίες χρονιές στην ιστορία των καιρικών φαινομένων στην Ελλάδα.

Ο Μάρτιος του ίδιου έτους σημαδεύτηκε από παρατεταμένες και σφοδρές χιονοπτώσεις, με το χιόνι να καλύπτει την Αθήνα σε πάχος 10-15 εκατοστών, ενώ οι πολικές θερμοκρασίες κατέκλυζαν την Αττική και την Εύβοια.

Στη Νέα Φιλαδέλφεια το θερμόμετρο έδειξε -4°C, στο Τατόι έπεσε στους -7°C και στα Τρίκαλα Θεσσαλίας καταγράφηκαν εκπληκτικοί -18°C. Παρά την επιστημονική άρνηση της θεωρίας “βαρύς χειμώνας – βαρύ καλοκαίρι”, το 1987 επιβεβαίωσε τραγικά αυτή την ιδέα.

Η θερμοκρασία ξεκίνησε να ανεβαίνει επικίνδυνα από τα μέσα Ιουλίου. Από τις 18-19 Ιουλίου, το θερμόμετρο έδειχνε ήδη 38-39°C, για να φτάσει στις 20 Ιουλίου τους 40°C. Μέχρι τα ξημερώματα της 28ης Ιουλίου, οι μέγιστες θερμοκρασίες παρέμεναν σταθερά πάνω από 40°C, με την Ελευσίνα να καταγράφει 45°C και τη Νέα Φιλαδέλφεια 44°C, ενώ ο μέσος όρος άγγιζε τους 43°C. Οι ελάχιστες θερμοκρασίες κυμαίνονταν από 29°C έως 32°C, με μέση τιμή 31°C. Η κατάσταση έγινε αφόρητη λόγω της πλήρους άπνοιας και της υψηλής υγρασίας.

Στην εποχή εκείνη, τα κλιματιστικά ήταν σχεδόν ανύπαρκτα, οι ανεμιστήρες ανεπαρκείς και η ενημέρωση για τα μέτρα προστασίας από τον καύσωνα ανύπαρκτη.