Είχα εκτεταμένες σχέσεις με τον αριστερισμό. Φίλους και φίλες από όλες σχεδόν τις ομάδες. Αυτές οι σχέσεις σταδιακώς, ατόνησαν και χάθηκαν σε μεγάλο βαθμό. Διατηρώ όμως ακόμη σχέσεις, με μερικούς φίλους από εκείνα τα χρόνια, συντρόφους που με την πάροδο του χρόνου ενημερώθηκαν ή είχαν πάντα τις αμφιβολίες τους, ως προς την κοινή μας ιδεολογία ή ήταν άνθρωποι χωρίς βεβαιότητες. Υπήρξε όμως μια ομάδα Μαοϊκών, οι προερχόμενοι από το ΚΚΕ/μλ, μέλη της μετωπικής οργάνωσης ΟΜΛΕ. Κατά τη γνώμη μου, δεν υπάρχει χειρότερο είδος ανθρώπου από τα μέλη της. Άνθρωποι χωρίς καμία ελαστικότητα στη σκέψη, με απόλυτη βεβαιότητα ο,τι αυτό, που αυτοί πιστεύουν ή αυτό που διατυπώνει το πρόγραμμά τους είναι η απόλυτη αλήθεια και είχαν πάντοτε τη βεβαιότητα, ότι θα οικοδομήσουν μια κοινωνία αιώνιας ευτυχίας… Από αυτή την κομμουνιστική σχολή, δεν έκανα ποτέ μου έναν φίλο. Έφερναν από τα χωριά τους, έναν βάρβαρο συντηρητισμό που τους ξεχώριζε από όλους τους άλλους μαοϊκούς και κυρίως από τα κοινωνικοποιημένα και πολύ μορφωμένα μέλη του ΕΚΚΕ, το οποίο μου έδινε την αίσθηση, ότι αυτή η οργάνωση, είναι το ΠΑΣΟΚ της άκρας αριστεράς. Ο συντηρητισμός της ΟΜΛΕ συνοδευόταν από την αγαμία, διότι αν πήγαινες με μια κοπέλα (μιλώ για τα αγόρια), έπρεπε αμέσως να την αποκαταστήσεις… Αφορμή παίρνω για όλα αυτά, από μια θλιβερή συνάντηση που είχα πριν λίγο καιρό με έναν αιώνιο λαϊκό αγωνιστή και τη σύζυγό του, που κολλούσαν, τώρα στα γεράματα, αφίσες στην οδό Ναυαρίνου. Έκανα το λάθος και του μίλησα. Δε με γνώρισε. Ξαφνιάστηκε όταν του είπα ποιός είμαι, άρχισε να με λοιδορεί και να με ειρωνεύεται, ενώ μου δήλωσε ότι δε μιλάει με μικροαστούς σαν εμένα που δεν είχαν ποτέ ταξική συνείδηση. Η σύζυγός του από δίπλα, χυδαιολογούσε ασυστόλως, χωρίς να με γνωρίζει. Έμεινα ξερός, όταν το βλέμμα μου, έπεσε πάνω στον τοίχο του Χημείου, όπου είχαν προ ολίγου ασελγησει, κολλώντας τις αφίσες τους. Οι αφίσες ήταν του ΚΚΕ, όπου τώρα είχε μετακομίσει αυτό το ναυάγιο του Μαοϊσμού. Απομακρύνθηκα χωρίς να πω τίποτα…

Δημήτρης Κανελόπουλος συγγραφέας