Παρέα με το φόβο του θανάτου

Ερχόμαστε στη ζωή μόνοι μας, χωρίς να το ζητήσουμε και φεύγουμε από τη ζωή μόνοι μας, χωρίς να το ζητήσουμε-τουλάχιστον αυτή η πρόταση ισχύει για τους περισσότερους από εμάς..

Πριν την γέννηση μας, δεν ξέρουμε που ήμασταν και μετά το θάνατο μας δεν ξέρουμε που θα πάμε.. Σύμφωνα με τον Καζαντζάκη “ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο και καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο- το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε ζωή”.

Όσες περισσότερες φορές διαβάζω τα λόγια του, τόσο πιο πολύ πιστεύω ότι είμαστε ένας κύκλος, όπου η αρχή και το τέλος μας ταυτίζονται.

Δεν ξέρω αν πριν την γέννηση μας βρισκόμαστε στην φυσική ανυπαρξία και με τον θάνατο μας καταλήγουμε σε αυτήν, όπως πίστευε ο Επίκουρος. Δεν ξέρω αν υπάρχει παράδεισος ή κόλαση, όπως μας λέει ο χριστιανισμός. Κανείς δεν ξέρει σίγουρα.

Όλοι στα τυφλά, κλινόμαστε να αποφασίσουμε- να πάρουμε θέση, μια θέση που καθορίζει την στάση μας στις απώλειες, στον τρόπο της ζωής μας, στη σχέση μας με’ μας και τους άλλους.

Δεν ξέρω ακόμα αν έχει νόημα και να βρω την δική μου θέση στο θέμα. Αυτό που ξέρω με σιγουριά είναι ότι όλοι έχουμε ανάγκη να συμφιλιωθούμε με τον θάνατο, τον δικό μας και των δικών μας. Όλοι έχουμε ανάγκη να συμφιλιωθούμε με την αβεβαιότητα της ζωής, με τη σκιά μας που δεν είναι άλλη από την πιθανότητα μας να σβήσουμε ανά πάσα στιγμή..

Ακόμα, αυτό που ξέρω είναι ότι η συμφιλίωση αυτή είναι μια δύσκολη επιλογή. Αν όμως, δεν την πάρουμε “θα επιλέξουμε να πεθαίνουμε κάθε ώρα από τον φόβο του θανάτου, παρά να πεθάνουμε απλώς μια φορά”, όπως χαρακτηριστικά έλεγε ο Σαίξπηρ..

Για να συμφιλιωθείς όμως με τον θάνατο, πρέπει να δεχτείς το απόλυτο σκοτάδι. Χρειάζεται να σταματήσεις να αποφεύγεις τον καθρέφτη που σου τον δείχνει, να αφήσεις τις υπεκφυγές π.χ “Ας αλλάξουμε θέμα..”, τις εγωκεντρικές υποσχέσεις π.χ “Εγώ δεν θα πάθω ποτέ τίποτα”, τις ματαιόδοξες προσπάθειες (π.χ υπερβολική γυμναστική, λίφτινγκ, κτλ) και τις εμμονές σου π.χ “Έχω κάποια ασθένεια και οι γιατροί δεν ξέρουν καλά”.

Χρειάζεται με σταθερότητα, δύναμη ψυχής και ηρεμία να δεις και να δεχτείς την αλήθεια κατάματα- να δεχτείς πως και εσύ- όπως και εγώ- δεν ξέρεις πότε θα σταματήσει η μπαταρία σου.. Ακόμα κι όταν μας έχουν ενημερώσει στο περίπου για αυτό, και πάλι δεν ξέρουμε- κανείς δεν ξέρει ακριβή μέρα, ώρα, τόπο..

Αφού το αντιληφθείς αυτό- όχι θεωρητικά αλλά βιωματικά αφήνοντας τον φόβο σου και τα υπόλοιπα συναισθήματα σου να εκδηλωθούν- θα αρχίσεις αυτόματα να απολαμβάνεις ότι υπάρχει.

by Αντικλείδι