Επιλεγμένο αποσπάσμα από το βιβλίο του Νόαμ Τσόμσκι Δύο ώρες διαύγειας
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Γιατί ο λαός δεν επαναστατεί, αφού η κατάστασή γίνεται αφόρητη; Μήπως επειδή είναι υποταγμένος, κυρίως από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης;
Τα μέσα αντιπροσωπεύουν μόνο ένα πολύ μικρό μέρος της πελώριας μηχανής της προπαγάνδας. Υπάρχει ένα σύστημα κατήχησης και ελέγχου πολύ πιο τεράστιο, στο οποίο τα μέσα ενημέρωσης είναι απλά ένας τροχός: το σχολείο, η διανόηση, μια ολόκληρη πανοπλία θεσμών που προσπαθούν να επηρεάσουν και να ελέγξουν τη γνώμη και τη συμπεριφορά και, σ’ ένα μεγάλο βαθμό, να κρατήσουν τους ανθρώπους στην άγνοια.
Συχνά, οι άνθρωποι γνωρίζουν πάρα πολύ καλά που να βασιστούν κι όμως δεν επαναστατούν. Έτσι, όταν οι Αμερικανοί που ερωτώνται από τα ινστιτούτα δημοσκοπήσεων λένε πως το κράτος εξυπηρετείτο ιδιαίτερα συμφέροντα κάποιων και όχι του λαού, δεν επαναλαμβάνουν αυτά που τους έχουν πει. Τους λένε: «Αυτή είναι η κυβέρνησή σας. Είναι ελεύθερη», αλλά κανείς δεν το πιστεύει. Κι αυτό επιβεβαιώνεται σε όλους τους τομείς.
Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι ένα όργανο στην υπηρεσία των συμφερόντων του ιδιωτικού τομέα. Ο πόλεμος του Βιετνάμ δίνει ένα καλό παράδειγμα. Ήταν ένα μείζον θέμα της αμερικανικής δημόσιας ζωής. Η βιαιότερη κριτική που εξέφρασαν οι διανοούμενοι και η πλειονότητα της Αριστερός εναντίον αυτοΰ του πολέμου ήταν πως ήταν ένα λάθος που κόστισε πολΰ ακριβά. Να τι σκέφτονται οι διανοούμενοι, μπορείτε να το διαβάσετε και να το ακούσετε παντού.
Εδώ και τριάντα χρόνια λοιπόν, γίνονται δημοσκοπήσεις γι’ αυτό το θέμα. Η τελευταία έγινε πριν από λίγους μήνες. Σχεδόν σε όλη αυτή την περίοδο, διαπιστώθηκε πως περίπου 70% των ανθρώπων πιστεύουν ότι ο πόλεμος δεν ήταν ένα απλό λάθος, αλλά ότι ήταν βασικά κακός και ανήθικος. Τίποτα από όσα διαβάζετε στα μέσα ενημέρωσης δεν σας επιτρέπει να φτάσετε σ’ αυτό το συμπέρασμα. Οι άνθρωποι κατέληξαν σ’ αυτό μόνοι τους. Αν αυτή η ερώτηση ήταν το αντικείμενο μιας πραγματικής πολιτικής συζήτησης, το 95% των απαντήσεων θα συμφωνούσε μ’ αυτή την εκδοχή. Υπάρχει λοιπόν ένα τεράστιο χάσμα ανάμεσα σ’ αυτό που σκέφτεται η κοινή γνώμη και σ’ εκείνο που προσπαθεί να την κάνει να πιστέψει η προπαγάνδα των ελίτ. Συνεπώς, αυτό που εμποδίζει τους ανθρώπους να επαναστατήσουν δεν είναι η άγνοια.
Επανερχόμαστε στη ίδια ερώτηση: Γιατί δεν επαναστατούν;
Δεν επαναστατούν γιατί αυτό κοστίζει ακριβά. Αν αναλάβετε την πρωτοβουλία ν’ αλλάξετε την τάξη των πραγμάτων, διακινδυνεύετε να το πληρώσετε πολύ ακριβά.
Αφήνοντας κατά μέρος την επανάσταση, αν θελήσετε να δημιουργήσετε ένα συνδικάτο και το κατορθώσετε, αυτό ίσως να είναι καλό για τους συναδέλφους σας στη δουλειά, αλλά σίγουρα όχι για σας. Θα γίνετε αντικείμενο ενεργειών εκφοβισμού, παρενοχλήσεων και άλλα χειρότερα. Για να δράσετε, θα πρέπει να είστε έτοιμοι να πληρώσετε το τίμημα.
Πάρτε έναν προνομιούχο διανοούμενο και υποθέστε ότι προσχωρεί στους διαφωνουντες. Στις χώρες μας δεν θα τον σκοτώσουν, αλλά θα τιμωρηθεί. Θα κατηγορηθεί, θα μισηθεί, θα συκοφαντηθεί. Αν δεν το αντέξει, θα τα παρατήσει. Αν είναι ευαίσθητος στη γνώμη των άλλων, θα παραλυσει τελείως.
Αν θέλουμε να δράσουμε, πρέπει να αδιαφορήσουμε για τη γνώμη των άλλων: Είναι ο μόνος τρόπος για να είμαστε ελεύθεροι και για να κάνουμε αυτό που θεωρούμε σωστό. Για μένα, αυτό γίνεται γιατί είμαι προνομιούχος. Αλλά οι μη προνομιούχοι εργάτες το πληρώνουν ακριβά.
Ο μόνος τρόπος για να σωθούν είναι να οργανωθούν. Για παράδειγμα, άνθρωποι οργανωμένοι σε συνδικάτο μπορούν να πληρώσουν το τίμημα που ένα μεμονωμένο άτομο δεν μπορεί να αναλάβει μόνο του. Γι’ αυτό γίνονται τόσες προσπάθειες για να διαλυθεί αυτό το είδος οργάνωσης. Υπάρχουν βαθύτερες αιτίες, εκτός από την προπαγάνδα, που εμποδίζουν τους ανθρώπους να ξεσηκωθούν.
Τα βιβλία σας εκδίδονται από εναλλακτικούς εκδοτικούς οίκους, όχι από τους μεγάλους. Αφού αυτοί οι οίκοι δεν διαθέτουν τα ίδια μέσα με τους μεγάλους, τα βιβλία σας φτάνουν μόνο σε ένα περιορισμένο κοινό…
Μπορεί, αλλά τα βιβλία μου διαβάζονται από τους ανθρώπους που θέλω να προσεγγίσω.