Πριν 15 χρόνια, ο καθηγητής μουσικής μου μου έδωσε 6 δίσκους να ακούσω, μπας και ξεκολλήσω λίγο από τη ροκ που άκουγα αποκλειστικά και μάθω ότι τα τύμπανα δεν είναι μόνο για να τα κοπανάς. Με δυσπιστία -γιατί προφανώς ήξερα καλύτερα από τον καθηγητή μου- άρχισα ν’ ακούω έναν-έναν τους δίσκους και, αλήθεια σας λέω, εξακολουθώ να το κάνω, μάλιστα με μεγάλη αγάπη. 

Θα τους επισκεφτούμε αυτούς τους δίσκους μέσα απ’ αυτή τη στήλη, σήμερα όμως, επειδή έτυχε να το ξαναπετύχω στο κανάλι Μezzo, θέλω να σας πω για τη συναυλία του Michel Petrucciani στη Στουτγκάρδη, με τον Steve Gadd στα drums και τον Anthonny Jackson στο ηλεκτρικό μπάσο. Το συγκεκριμένο live ήταν το μόνο DVD που μου έδωσε ο καθηγητής μου και το έβαλα μόνο για να δω τον Gadd επί το έργον. Τελικά, όμως, όλο το νόημα ήταν στον Petruccini και το πιάνο του. 

Γεννημένος με μια σπάνια μορφή ΟΙ (osteogenesis imperfecta) που του προκαλούσε χρόνιο άλγος, ειδικά στις κλειδώσεις, και ευαίσθητα οστά, κατάφερε να γίνει ένας απ’ τους σπουδαιότερους τζαζίστες της Γαλλίας. Λατρεύω το γνωστότερό του κομμάτι, με τον υπέροχο -και εξαιρετικά ταιριαστό στη φιλοσοφία αυτού του ανθρώπου- τίτλο Looking Up. Ιδιαίτερα αν σκεφτεί κανείς ότι κάθε νότα που έπαιζε του προκαλούσε, κυριολεκτικά, πόνο…