Ένα αμπελοτόπι είναι η ζωή!
(Απόσπασμα από το βιβλίο του Κ.ΜΠΕΡΤΣΙΑ: Συνελόντι ειπείν και άλλα διηγήματα )
……….Ο τρύγος με τα συνακόλουθα του είναι μια ιεροτελεστία, είναι οι στιγμές που χαίρεσαι τους κόπους σου, τρυγάς τα αγαθά για τα οποία έχεις συμβάλλει με την προσωπική σου εργασία. Έχεις βοηθήσει τα πρέμνα – τις κληματίδες-, να παράγουν πλούσια και άριστης ποιότητας καρπούς. Το αμπέλι είναι άμεσα συνδεδεμένο με τον άνθρωπο. Τα κλήματα, που είναι μάλλον το μοναδικό φυτό, που χωρίς την φροντίδα του ανθρώπου δεν μπορούν να παράσχουν καρπούς. Αν το αφήσεις ακλάδευτο για καμία δυο περιόδους, το αμπέλι το έχασες…
Αυτή η μοναδική σχέση με το αμπέλι και βέβαια οι εργασίες και οι διεργασίες για την μετουσίωση του σταφυλιού σε κρασί προσδίδουν ένα μυστικιστικό, μοναδικό και θελκτικό σύνδεσμο του αμπελουργού με το αμπέλι του.
Οι αμπελουργοί έχουν μια ιδιαίτερη κουλτούρα, αγαπούν υπερβολικά το αμπέλι τους, αφοσιώνονται ολοκληρωτικά στην φροντίδα του, είναι υπερήφανοι γιαυτό, όπως ακριβώς με τα παιδιά τους, μόνο επαίνους έχουν για τα κρασιά τους. Ακούς να λένε ότι είναι μοναδικά και τα καλύτερα του κόσμου. Οι πραγματικοί αμπελουργοί δεν καλλιεργούν αμπέλια .. Ανατρέφουν αμπέλια !! Γιαυτό και λέμε «με αγγαρεία αμπέλι δε γίνεται, τσαïρι δεν προκόφτει…»
Λέγεται ότι για τους αρχαίους Έλληνες η αμπελουργική ήταν μια τέχνη, που δεν την εμπιστευόντουσαν στους δούλους τους, την θεωρούσαν τόσο σπουδαία και μόνο ελεύθεροι πολίτες μπορούσαν να την ασκούν.. Κάποιο άλλοι ισχυρίζονται ότι το κρασί είναι πάντα μνήμη. Ενώ κάποιοι άλλοι, επιχειρηματολογούν για την ποιητική του οίνου, δηλαδή ως τέχνη του ποιείν και συνάμα και ως ποίηση. Έρχεται δε και ο Αντωνόπουλος, που διαδέχθει τον Κλαους στην περίφημη οινοποιία Αχαια Κλαους να προσφέρει και το θεωρητικό υπόβαθρο. Να εξυψώσει δηλαδή σε ύψιστο επίπεδο την ενασχόληση με την αμπελουργία και την οινοποιία. Κατά τον Αντωνόπουλο, όπως διάβασα κάπου τελευταία, στο κρασί πρέπει να μπορείς να θυμάσαι τα πάντα, γεύσεις, χθεσινές και σημερινές, χρώματα και μυρωδιές. Ο αμπελουργός έχει μπροστά του ένα αγρό και πρέπει να αποφασίσει πρώτα τι κρασί θέλει να φτιάξει, τι χαρακτήρα θέλει να του δώσει, με τι δομή, με τι σκελετό, και με τι σχήμα στο μπουκάλι. Όλα αυτά θα του προσδιορίσουν τις ποικιλίες που θα φυτέψει, αφού μάθει και τους περιορισμούς του μικροκλίματος του αμπελοτοπιού…
Έτσι εξηγούνται κάποιες παραξενιές, που συχνά συναντάς στον μικρόκοσμο της συμπαθούς τάξης των αμπελουργών.
Μην τολμήσεις σε αμπελουργό να του βρεις ψεγάδι για το κρασί του και να του το πεις, έγινες ο μεγαλύτερος εχθρός του. Καλύτερα να κριτικάρεις άσχημα τον ίδιο, την γυναίκα του και τα παιδιά του και είναι σίγουρο ότι θα στο συγχωρέσει, για το κρασί του ποτέ..
Πέστο παραξενιά, ιδιοτροπία και όπως αλλιώς θες ..Ετσι και αλλιώς ο κόσμος, όπως λέει ο Χάξλεΰ, είναι μια αυταπάτη, αλλά πρέπει να τον παίρνουμε στα σοβαρά.
Εμένα μου αρέσει να φαντάζομαι την ζωή σαν ένα αμπελοτόπι και εμείς να είμαστε οι αμπελουργοί-οινοποιοί, Ανάλογα με την περιποίηση, που κάνουμε στο αμπελοτόπι, στα πρέμνα, και βέβαια στο πώς τελικά χρησιμοποιούμε τους καρπούς των κόπων μας διαμορφώνουμε το τελικό ισοζύγιο μας από το πέρασμα από το αμπελοτόπι της ζωής..
Μάλλον μεγαλώνοντας οι άνθρωποι αρχίζουν να φιλοσοφούν ή πιο σωστά για να θυμηθούμε τον Θουκυδίδη: «φιλοκαλούμεν τε γαρ μετ´ ευτελείας και φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας». Βέβαια για να ακριβολογούμε με το νόημα που είχε η φράση στα χρόνια του Περικλή και όχι με την έννοια που δίνουν σήμερα οι νεοέλληνες…κάτι δηλαδή σαν νωθρότητα και νωχελικότητα που συνοδεύουν πολλές φορές τους ηλικιωμένους..
………..