Λογικοί είναι αυτοί που προσπαθούν να προσαρμόσουν τον εαυτό τους στον κόσμο. Παράλογοι, αυτοί που προσπαθούν να προσαρμόσουν τον κόσμο στον εαυτό τους. Γι’ αυτό, το μέλλον της ανθρωπότητας εξαρτάται από τους παράλογους!
Τζορτζ Μπέρναρντ Σω.
Τζορτζ Μπέρναρντ Σο γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου 1856 και μεγάλωσε σε μια ατμόσφαιρα «ευγενικής φτώχειας», καθώς ο πατέρας του τυπικά άνηκε σε γενιά «ευγενών». Απέκτησε ευρεία γνώση της μουσικής, της τέχνης και της λογοτεχνίας ως αποτέλεσμα της επιρροής της μητέρας του και των επισκέψεών του στην Εθνική Πινακοθήκη της Ιρλανδίας. Το 1876, αποφάσισε να γίνει συγγραφέας και πήγε να ζήσει στο Λονδίνο. Ωστόσο, η πρώτη του συγγραφική απόπειρα απέτυχε. Το ίδιο και τα επόμενα τέσσερα μυθιστορήματά του, τα οποία επίσης απορρίφθηκαν από τους εκδοτικούς οίκους.
Υστερα από όλα αυτά, τη δεκαετία του 1880, ο Σο θα άλλαζε προσανατολισμούς. Διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο στη Fabian Society, μια μεσοαστική σοσιαλιστική ομάδα η οποία επεδίωκε τον μετασχηματισμό της αγγλικής κοινωνίας μέσω της «διείσδυσης» στην πνευματική και πολιτική ζωής της χώρας. Το 1885, ο επίδοξος συγγραφέας θα ξεκινούσε τη δημοσιογραφική του καριέρα, η οποία αφορούσε από κριτικές βιβλίων μέχρι μουσικές στήλες. Ωστόσο, ξεχώρισε για τις κριτικές θεάτρου στη Saturday Review. Αυτές θα αποτελούσαν και το έναυσμα για τη συγγραφή των δικών του θεατρικών έργων.
Το 1897 παρουσιάστηκε η Κάντιντα, της οποίας η επιτυχημένη παραγωγή ενθάρρυνε τους H. Granville-Barker και J.E. Vedrenne να δημιουργήσουν μια συνεργασία που οδήγησε σε μια σειρά από λαμπρές παραγωγές. Ωστόσο, το άγχος της συγγραφής των θεατρικών αυτών έργων, ενώ η κριτική και πολιτική του δράση συνεχιζόταν αμείωτη, θα επηρέαζε την υγεία του για ένα μικρό διάστημα.
Η επόμενη συλλογή θεατρικών έργων του Σο παρουσιάστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα. Ανάμεσα σε αυτά ξεχωρίζει το Καίσαρ και Κλεοπάτρα, που αποτελεί ίσως το πρώτο σημαντικό έργο του. Ο Σο συνέχισε να εξερευνά τη θρησκευτική συνείδηση και να επισημαίνει τη συνενοχή της κοινωνίας στα δικά της κακά. Το 1913, παρουσίασε το έργο Πυγμαλίων, ένα διδακτικό δράμα που ταυτόχρονα σχολίαζε τα ταξικά χαρακτηριστικά της αγγλικής κοινωνίας. Το συγκεκριμένο έργο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 1938, κερδίζοντας Οσκαρ σεναρίου, ενώ μία ακόμη προσαρμογή του αποτελεί το ιδιαίτερα δημοφιλές μιούζικαλ Ωραία μου Κυρία.
Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος υπήρξε ορόσημο για τον θεατρικό συγγραφέα. Σταμάτησε να γράφει θεατρικά έργα, δημοσιεύοντας το αμφιλεγόμενο φυλλάδιο, «Κοινή Λογική για τον Πόλεμο», το οποίο αποκαλούσε τη Μεγάλη Βρετανία και τους συμμάχους της εξίσου υπαίτιους με τους Γερμανούς.
Για να μην περιέλθει και πάλι στη φτώχεια, κάτι που φοβόταν, σύντομα ο Σο θα ξεκινούσε εκ νέου τη συγγραφή θεατρικών έργων. Η αγιοποίηση της Ιωάννας της Λορραίνης το 1920 θα οδηγούσε στη συγγραφή του αριστουργήματος Αγία Ιωάννα, το 1923, που του απέφερε την απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας του 1925, αν και ο ίδιος αρνήθηκε το βραβείο.
Στα μεταγενέστερα έργα του, ενέτεινε τις εξερευνήσεις του σε τραγικοκωμικούς και μη ρεαλιστικούς συμβολισμούς. Εργάστηκε στη συλλογή του «1930-8» και στο πολιτικό φυλλάδιο «Οδηγός της ευφυούς γυναίκας στον σοσιαλισμό και στον καπιταλισμό». Στη συνέχεια, μέσα στις δεκαετίες 1930 και 1940, θα έγραφε ακόμα κάποια έργα, αλλά δευτερεύουσας σημασίας.
Πολλές φορές υπήρξε αυθάδης και ασεβής, όμως πάντα χρησιμοποίησε την εξυπνάδα του για να καταφέρει να παραμείνει στη δημοσιότητα. Εν μέσω του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και έχοντας χάσει τη γυναίκα του, εγκατέλειψε το Λονδίνο και απομακρύνθηκε στο εξοχικό του στο Χερτφορντσάιρ, όπου και τελικά πέθανε το 1950.