Αγαπητέ παλιέ καλέ μου μαθητή και σήμερα αγαπητέ μου φίλε Κώστα, εύχομαι τόσο εσύ προσωπικά, όσο και οικογένειά σου να είστε καλά.
Σήμερα γυρίζοντας στο σπίτι από εξωτερικές δουλειές με μεγάλη χαρά είδα να με περιμένει ένα βιβλίο, έργο του παλιό μου μαθητή Κώστα Μπερτσιά. Και επειδή δεν είναι του τύπου μου να χρονοτριβώ, άρχισα να ξεφυλλίζω το βιβλίο και να διαβάζω τις πρώτες σελίδες. Κάθισα μέχρι το απόγευμα και διάβασα αρκετά.
Κώστα, όλο το περιεχόμενο του βιβλίου είναι πολύ ωραίο με βάθος, με περιεχόμενο
Έχει βαθιά πνευματικότητα, που δημιουργεί σκέψεις και προβληματισμούς, ξεκινάς από παλιά κάνοντας μια περιήγηση από το ξεκίνημα της ζωή σου, από τα παιδικά και στη συνέχεια νεανικά σου χρόνια, περνάς από το σήμερα, για να φτάσεις στο αύριο, με όλες τις αναμνήσεις, την νοσταλγία, τα όνειρα, τις επιθυμίες του χθες.
Αυτή η αναφορά σου στο παρελθόν, μου έφερε δάκρυα στα μάτια και αυτό είναι απόλυτα δικαιολογημένο, διότι όπως λέει και Όσκαρ Ουάλτ δεν υπάρχει μέλλον, εάν δεν υπάρχει παρελθόν.
Πόσο συγκινητική η ευαισθησία σου, το συναίσθημα σου από το ένα θέμα στο άλλο. Και δεν είναι μόνο το περιεχόμενο του κάθε θέματος, είναι και η αισθητική του λόγου σου που φέρνει όλα σου τα βιώματα στην επιφάνεια. Και τώρα θέλοντας να αξιολογήσω αυτό σου το έργο ακόμη περισσότερο, θα έλεγα ότι εσύ δεν έγινες, αλλά γεννήθηκες συγγραφέας. Και για να θεμελιώσω αυτό που λέω, αναφέρω την λατινική ρήση, poeta hascitur, non fit, δηλαδή ο δημιουργός γεννιέται, δεν γίνεται! Και αυτό να μη θεωρηθεί υπερβολικό, διότι εγώ δεν κάνω φιλοφρονήσεις. Και να κάνω και λίγο χιούμορ, εάν είχα πει ψέματα, θα είχα πάει στην πολιτική για να κοροϊδεύω.
Κάθε σου έργο, Κώστα είναι μια δημιουργία, είναι μια προσφορά στους λίγους σκεπτόμενους και πνευματικούς ανθρώπους και όχι στην pleba (όχλο) της τηλεόρασης.
Κώστα, συνέχισε να γράφεις και με το στοχασμό, την ευαισθησία και το συναίσθημά σου θα φτάσεις στην κορυφή του πνευματικού, δημιουργικού σου «Παρνασσού».
Με ατελείωτη εκτίμηση και αγάπη
Ελένη Χριστόπουλου, η φιλόλογος καθηγήτρια σου στο εξατάξιο γυμνάσιο Λιδωρικίου.
Τι ωραίο κείμενο !!!!!