Σαν σήμερα 21 Απριλίου 1967 ,αναμνήσεις ενός δεκατριάχρονου…..
Στην επαρχιακή κωμόπολη των 1500 περίπου κατοίκων το πρωινό της Παρασκευής της 21ης Απριλίου δεν φαινόταν να διαφέρει σε κάτι από τα συνήθη άλλα πρωινά .
Ο ηλεκτρικός σταθμός παραγωγής ρεύματος που τροφοδοτούσε την κωμόπολη σταμάτησε να λειτουργεί όπως κάθε μέρα στις 6 , ο τοπικός ηλεκτρικός σταθμός λειτουργούσε από τις 6 το απόγευμα μέχρι τις 6 το πρωί , μιας και ΔΕΗ δεν είχε ακόμη παρουσία στην ορεινή επαρχία της Κεντρικής Ρούμελης.
Οι πρώτοι κάτοικοι από τα γύρω χωριά άρχισαν να μπαίνουν στην πόλη με τα υποζύγια τους ,άλλοι μετέφεραν διάφορα προϊόντα για πώληση και άλλοι ερχόντουσαν για να κάνουν τις αγορές τους η να επισκεφθούν τις δημόσιες υπηρεσίες για να διεκπεραιώσουν κάποια υπόθεση τους.
Στις οχτώ , όπως κάθε μέρα , οι μαθητές είχαν πάει στο εξατάξιο γυμνάσιο και περίμεναν να κτυπήσει το κουδούνι , μάλιστα είχαν έλθει κανονικά με το λεωφορείο και οι μαθητές που πηγαινοερχόντουσαν καθημερινά στα χωριά τους .
Το κουδούνι κτύπησε και αντί για προσευχή μας μιλά ο Γυμνασιάρχης και μας ανακοινώνει πως έγινε επανάσταση και δεν θα κάνουμε μάθημα ,συμπληρώνοντας ότι ούτε αύριο θα γίνει μάθημα , μας ευχήθηκε καλό Πάσχα ,η επόμενη εβδομάδα ήταν η μεγάλη εβδομάδα, και μας έδωσε ραντεβού για την Δευτέρα του Θωμά.
Επακολούθησε πανζουρλισμός από τις φωνές των μαθητών και χαρούμενοι που γλιτώναμε δυο μέρες μαθήματα τρέξαμε στα σπίτια μας και εμείς που ήμασταν από τα γειτονικά χωριά πήραμε τα πράγματα μας και αναχωρήσαμε οι περισσότεροι με τα πόδια για τις οικογενειακές μας εστίες .
Κανένας νομίζω ακόμη και από τους μεγάλους μαθητές κατάλαβε εκείνη την στιγμή σε προβλήματα έμπαινε η Πατρίδα μας και φυσικά οι Έλληνες…
Όμως στο μυαλό μου χαράχτηκε βαθιά μια κουβέντα που άκουσα από ένα περίεργο τύπο ,έτσι μου φαινόταν τότε ,που μιλώντας σε μια κυρία της είπε : θα έχουμε προβλήματα ..εμάς τους αριστερούς θα μα πιάσουν..
Τι πάει να πει αριστερός ; γιατί να πιάσουν ένα ήσυχο άνθρωπο που το μόνο ΅περίεργο΅ ήταν το γαρύφαλλο που τοποθετούσε στο πέτο του σακακιού του;
Αυτές οι σκέψεις με βασάνισαν για αρκετά χρόνια και νομίζω απαντήσεις άρχισα να παίρνω όταν η Βραδυνή του Τζώρτζη Αθανασιάδη άρχισε να γράφει εναντίον της Χούντας ,θυμάμαι ακόμη τα πύρινα άρθρα του Σταματόπουλου ,πρώην χουντικού,κατά των Συνταγματαρχών .
Θυμάμαι ως μαθητές του Γυμνασίου κάναμε άθελα μας βέβαια και την πρώτη μας αντιχουντικη ενέργεια . Όταν το1968 επισκέφθηκε την κωμόπολη ο Μακαρέζος ,( ο επί των οικονομικών της Χούντας ) ,παραταχθήκαμε όλοι οι μαθητές πάνω από 400 αριστερά και δεξιά του δρόμου με σκοπό να τον επευφημήσουμε ,το σύνθημα, μας το έδωσε ο γυμναστής αλλά δεν ήτα σαφής με το όνομα και αρχίσαμε να φωνάζουμε Μακαρέτζος , Μακαρέντζος αντί Μακαρέζος !!!
Κρύος ιδρώτας έλουσε τον γυμναστή που προσπαθούσε μάταια να μας διορθώσει!!!
Εμείς συνεχίζαμε στο Μακαρέτζος …. Η πράξη μας αυτή μας πρόσθεσε κάποιους γύρους στο γήπεδο την επόμενη ημέρα…..
Κ Μ
