Από τον φίλτατο Χρήστο Μίχα λάβαμε το παρακάτω email και με χαρά το αναρτούμε 



Οδού παρούσης την ατραπόν μη ζήτει.  Βλέποντας τις φωτογραφίες που αναρτήθηκαν στο Εξαίρετο  Ιστολόγιο σας  , σχετικές με την  διάνοιξη του μονοπατιού της   Μαζαρέκας   ,  κυριεύτηκα  ξαφνικά και χωρίς να το θέλω , από μια  εσωτερική αμηχανία , η οποία  εξελίχθηκε στην συνέχεια σε   αδυναμία  ,  στο να εκφραστώ κατάλληλα και όπως πραγματικά  θα ήθελα  .. , καθώς  κατά ανεξήγητο  λόγο,  ένιωσα  την πένα μου βαριά ,   τα χέρια μου  πιασμένα και  κουρασμένα  … και το μυαλό μου στεγνό από σκέψεις , ιδέες και εμπνεύσεις  . Σκέφτηκα ότι  θα  προτιμούσα    ή και θα   χαιρόμουν ακόμη   ..,  αν  αυτή η πρόσκαιρη φαντάζομαι ,  επιδείνωση της  κατάσταση της υγείας μου  , ήταν απόρροια κόπωσης ,  από την έντονη   προσπάθεια της  χρήσης    των σκαπτικών -κοπτικών  εργαλείων  σας  , … συμμετέχοντας και εγώ στις  εργασίες   για την διάνοιξη του μονοπατιού  . Λόγοι όμως άλλοι .. , ανυπέρβλητοι και πάνω από όλα , ανεξάρτητοι από την θέληση μου και όχι οκνηρία . , με ανάγκασαν να μην παρευρεθώ και ως εκ τούτου  .. , να μην δηλώσω  παρόν  ,  στο υπέροχο αυτό ταξίδι σας  ή  για να ακριβολογώ  ..  στο ραντεβού σας   στον Τόπο μας   ..   , με τον  Χρόνο .. και την   Τοπική μας Ιστορία , της οποίας από χθες και ύστερα από αυτό .. ,  αποτελείτε   εξαίρετα , εκλεκτά  και σπουδαία μέλη της .  Αγκομαχώντας λοιπόν τώρα . , από κούραση στην  προσπάθεια μου να αρθρώσω   έστω και αυτά τα λίγα  , που θα πω παρακάτω , αλλά και από  ντροπή   που δεν συμμετείχα  ,  λες και η τύχη ήθελε να με εκδικηθεί που δεν αγκομάχησα  χθες  μαζί  σας στο  κακοτράχαλο αυτό μονοπάτι  της Πάρνηθας  , όπου κοπιάσατε αλλά αμειφθήκατε πιστεύω..   , σχεδόν κατάιδρος , λές και έσκαβα  ,  κάτω από έντονη  συναισθηματική φόρτιση , καθώς εκ του ονόματος του μονοπατιού ,  είναι καταφανέστατατο και αυταπόδεικτο πως συνεπωνυμοι   πρόγονοι μου το κατασκεύασαν , θα ήθελα πρώτα  απ όλα , .. να  εκφράσω τα θερμά  ταπεινά και ειλικρινή μου συγχαρητήρια , προς όλους όσους  συμμετείχαν και ιδιαίτερα ,  να χαιρετήσω και να επικροτήσω την  πρωτοβουλία του  διαπνεόμενου επιτέλους  ,  από έντονα Ριζοσπαστικές ιδέες , σύμφωνες και με τα νέα  ρεύματα της εποχής μας ,   Συλλόγου Οικιστών Τσιγγουρατίου ,  για τον καθαρισμό του Πανάρχαιου αυτού Μονοπατιού  , προς το Πυργάρι  και την  Μαζαρέκα.  Τα συναισθήματα μου  λοιπόν ,   μετά από αυτό το γεγονός , είναι πλούσια και ανάμεικτα .  Λυπάμαι που δεν το κάναμε τότε .. , Θυμώνω  ή ζηλευω που δεν ήμασταν εμείς αυτοί που το υλοποίησαν  .. , Χάιρομαι όμως  , που το μονοπάτι αυτό ,  για το οποίο εσείς κοπιάσατε   ,  θα   μας  δώσει   την ευκαιρία  για αναψυχή , πεζοπορία , άθληση , σωματική υγεία και ψυχική ανάταση .. , αυτή όμως  , είναι μόνον  η ανθρώπινη διάσταση αντίληψης των πραγμάτων  . , στην οποία πιστεύω  ακράδαντα , ότι δεν στόχευαν καν οι διοργανωτές   της ..  Διαβλέποντας   λοιπόν και συγχωρέστε με αν κάνω λάθος ,  τον συμβολισμό της κίνησης τους ( κάθαρση μέσω του καθαρισμού της φύσης   –  ανύψωση μέσω της πορείας αναρρίχησης στο κάστρο )  και της  πανανθρώπινης διάστασης  του εγχειρήματος   τους ,  στεναχωριέμαι παράλληλα .. . Στεναχωριέμαι  , λοιπόν   που δεν  ήμουν  εκεί   ,    όχι για να ανοίξουμε και να καθαρίσουμε (αυτό ήταν κάτι εύκολο όπως αποδείχθηκε ),   αλλά να ταξιδέψουμε  σε ειδυλλιακούς – καθαρτικούς τόπους , όπως οι Αρχαίες Ευνοστίδες (Μαζαρέκα)..  , να διαβούμε μαζί   αυτά τα  δυσπρόσιτα  ,  από την εγκατάλειψη και  αποξένωση του ανθρώπου από το φυσικό του περιβάλλον ,  μονοπάτια και   καστροκορφές   και να ανυψωθούμε τελικά,  αναρριχόμενοι   σε ενεργειακούς τόπους  , όπως σε αυτό το Αρχαίο  Βοιωτικό Οχυρό (φρυκτωρία) ) το   ΄΄ Πυργάρι΄΄   , όπου επιτυχώς  φθάσατε , χωρίς  να χρειαστείτε  πυξίδα …. .  Στεναχωριέμαι λοιπόν που δεν ήμουν μαζί σας , να  περπατήσω  … , όχι πλέον στο  μονοπάτι  , αλλά  στον ΄΄Δίαυλο΄΄ σας    στο άχρονο και  στο άκοσμο , αποτέλεσμα φυσικά της προσπάθειας  και την έμπνευσης σας . Δεν ήμουν μαζί σας , όχι στο μονοπάτι σας , αλλά στην  ΄΄Γέφυρα ΄΄ συμφιλίωσης  και επικοινωνίας του ανθρώπου με την φύση , που δημιουργήσατε . Δεν ήμουν και εγώ εκεί   μαζί σας , στο μονοπάτι  όπου οι φυσικοί μας νόμοι  και  όλοι οι ανθρώπινοι κανόνες συνθλίβονται , μέσα στην παραδοξότητα της νοητής μας πραγματικότητας ,  όπως τα βράχια που συνθλίψατε χθες ,  χωρίς  να διαταράξετε   την   τάξη και την   αρμονία της φύσης και του οικοσυστήματος μας . Δεν ήμουν και εγώ   στην αφετηρία της πορείας σας ,  εκεί στο ΄΄Ορεινό΄΄ Τσιγγουράτι  ,  όπου τέμνονται οι δρόμοι του Πολιτισμού,  του ανθρωπισμού και τις οικολογίας και δεν   αφουγκράστηκα μαζί σας τα πολλαπλά μηνύματα  ,  τα οποία είμαι βέβαιος ότι λάβατε χθες , από την μητέρα φύση και όχι μόνο …   , στο μακρύ σας ταξίδι γεμάτο εμπειρίες  διάμεσου της ατραπού και όχι της  Οδού  ,  αποδεικνύοντας περίτρανα σε όλους μας , ότι η ρήση του τίτλου  των αρχαίων προγόνων μας,  ήταν τελικά  πέρα για πέρα εσφαλμένη ..   Χρήστος Μίχας