«Λίγο
πριν από τα ογδόντα μου, φοβούμενος το Αλτσχάιμερ, σκέφτηκα πώς να τελειώσω τον
Μονταλμπάνο […] Οπότε το
τέλος του το έγραψα πριν από περισσότερο από 13 χρόνια. Το έπιασα στα χέρια μου
ξανά πρόσφατα και σκεφτήκαμε πως έπρεπε να το ξαναγράψω γιατί μέσα σε αυτά τα
χρόνια, η γραφή μου εξελίχθηκε. […] Πότε θα τελειώσει ο Μονταλμπάνο; Τη στιγμή που θα τελειώσω
εγώ, θα τελειώσει και εκείνος. Αλλά ο Μονταλμπάνο δεν πεθαίνει και ούτε
συνταξιοδοτείται. Ο Μονταλμπάνο είναι ένας λογοτεχνικός χαρακτήρας και πεθαίνει
όπως μπορούν να πεθάνουν οι λογοτεχνικοί χαρακτήρες», αποκάλυψε σε
μία συναρπαστική συνέντευξή του στο ιταλικό Fanpage
ο περίφημος Αντρέα Καμιλέρι. Αλλά ένας από τους πιο πολυδιαβασμένους συγγραφείς
της Ιταλίας δεν στάθηκε μόνον στον διάσημο επιθεωρητή του αλλά μίλησε για
κάποιες άγνωστες πτυχές της ζωής του.

«Υπήρξα
ένα άτομο που επί χρόνια έπινε ένα μπουκάλι ουίσκι το πρωί με άδειο στομάχι με
αποτέλεσμα στη συνέχεια, το απόγευμα και το βράδυ, να μην πίνει για κανέναν λόγο.
Οπότε συνέβαινε το εξής: εκείνοι που με γνώριζαν το πρωί, θεωρούσαν πως ήμουν
αλκοολικός, εκείνοι που με γνώριζαν το απόγευμα και το βράδυ έλεγαν, «Μα όχι,
είναι εγκρατής». Δυαδικότητα», απαντά σήμερα εκείνος. Και όσον
αφορά «το γεγονός ότι
συνεχίζω να καπνίζω 60 τσιγάρα την ημέρα στην ηλικία των 93 ετών… Φαίνεται πως
έχω ένζυμα… δεν θα έπρεπε, δηλαδή αυτή την ώρα να είμαι εδώ. Το τσιγάρο για
μένα είναι μια κακιά συνήθεια που προσπάθησα να νικήσω με κάθε τρόπο. Και
νικήθηκα».

Αναπόφευκτα
ο Καμιλέρι μίλησε επίσης και για τα γηρατειά και αποκάλυψε πως «το να μην βλέπω τις γυναίκες, να μην
μπορώ να δω πια τη γυναικεία ομορφιά. Είναι αυτό που με έκανε πραγματικά
μελαγχολικό. Και μετά, το ότι δεν μπορώ να δω τους πίνακες που αγάπησα, όχι τα
τοπία, αλλά τους πίνακες, τις ζωγραφιές […] Όταν κοιμάμαι βλέπω πολύ καλά και κάθε
τόσο διερωτώμαι: «μα, εσύ δεν είσαι τυφλός; Δεν έχει σημασία, προς το παρόν
βλέπεις»». Τέλος, εκμυστηρεύτηκε πως «μέσα σε αυτή τη σιωπή που δημιουργείται γύρω μου, μου
ήρθε η επιθυμία να μην κατανοήσω, επειδή θα είναι αρκετά δύσκολο να την
κατανοήσω, αλλά να διαισθανθώ τι μπορεί να είναι η αιωνιότητα».