Η Ομόνοια έχει ένα χαρακτηριστικό πολυεθνικό, ανατολίτικο χρώμα, μια μόνιμη underground «αύρα», πολλά προβλήματα αλλά και απρόσμενες χάρες… Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
καρδιά της πρωτεύουσας είναι ένα μεγάλο, χαοτικό, αεικίνητο «χωνευτήρι» ανθρώπων, φυλών, κοινωνικών τάξεων και πολιτισμών. Με το χαρακτηριστικό της πολυεθνικό, ανατολίτικο χρώμα, τη μόνιμη underground «αύρα», τα πολλά προβλήματα αλλά και τις απρόσμενες χάρες της. Οι περισσότεροι τη σνομπάρουμε, μερικοί τη φοβόμαστε κιόλας, όλοι όμως θα περάσουμε κάποια στιγμή από κει. Λίγοι ωστόσο αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχουν συμπολίτες μας που ζουν μόνιμα, εργάζονται κι επιχειρούν στην Ομόνοια, κόντρα στις αντιξοότητες και τους ενίοτε παραφουσκωμένους αστικούς μύθους που την περιβάλλουν. Είναι, νομίζω, οι πλέον αρμόδιοι να μιλήσουν γι’ αυτή. Συναντήσαμε μερικούς από αυτούς και να τι μας είπαν: Θανάσης ΚαραγιώργοςIδιοκτήτης γαλακτοπωλείου Στάνη (πεζόδρομος Μαρίκας Κοτοπούλη)
![Παντού βλέπεις βρώμα, σκουπίδια, ακαθαρσίες, κάτουρα... Είναι τόσο δύσκολο να καθαρίζουν τακτικότερα, να φτιάξουν δημόσιες τουαλέτες σαν αυτές παλιά στον υπόγειο; Όχι, δεν είναι νομίζω τόσο θέμα χρημάτων όλη αυτή η εγκατάλειψη όσο έλλειψης ενδιαφέροντος, φαντασίας και πολιτικής βούλησης. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO]( "Παντού βλέπεις βρώμα, σκουπίδια, ακαθαρσίες, κάτουρα... Είναι τόσο δύσκολο να καθαρίζουν τακτικότερα, να φτιάξουν δημόσιες τουαλέτες σαν αυτές παλιά στον υπόγειο; Όχι, δεν είναι νομίζω τόσο θέμα χρημάτων όλη αυτή η εγκατάλειψη όσο έλλειψης ενδιαφέροντος, φαντασίας και πολιτικής βούλησης. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO")
Παντού βλέπεις βρώμα, σκουπίδια, ακαθαρσίες, κάτουρα… Είναι τόσο δύσκολο να καθαρίζουν τακτικότερα, να φτιάξουν δημόσιες τουαλέτες σαν αυτές παλιά στον υπόγειο; Όχι, δεν είναι νομίζω τόσο θέμα χρημάτων όλη αυτή η εγκατάλειψη όσο έλλειψης ενδιαφέροντος, φαντασίας και πολιτικής βούλησης. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
«Το γαλακτοπωλείο αυτό το άνοιξε ο παππούς μου το 1931 κι έκτοτε η Ομόνοια άλλαξε πολύ, όχι όμως οι ιδιοκτήτες, οι προμηθευτές, η ποιότητα και το μας. Παραμένουμε μια από τις ελάχιστες σταθερές αυτής της πλατείας – μέχρι στο National Geographic μπήκαμε! Πολλοί πιστοί πελάτες μας έρχονται επειδή από παιδάκια τους έφερναν εδώ οι γονείς τους που κι εκείνοι το έμαθαν από τους παππούδες τους.
Το τελευταίο διάστημα είχε διορθωθεί κάπως η κατάσταση, οι Αθηναίοι άρχισαν να ξανακατεβαίνουν δειλά-δειλά Ομόνοια, με τα capital control όμως το πράγμα ξαναβάλτωσε. Σαν κάποιος να μας έχει ματιάσει!
