Γιατί έχουμε την τάση να ασχολούμαστε πρώτα με τις λιγότερο σημαντικές υποχρεώσεις ή εργασίες μας και στη συνέχεια με ότι είναι πραγματικά είναι σημαντικό; Γιατί μας εξαναγκάζει ο εγκέφαλός μας, υποστηρίζουν οι ειδικοί, καθώς «εργάζεται εναντίον μας» –εξηγεί ο Τιμ Χερέρα στους New York Times– δίνοντας προτεραιότητα σε εργασίες που μας προσφέρουν άμεση ικανοποίηση.

Με λίγα λόγια η ανταμοιβή που αργεί, ανεξάρτητα από το μέγεθος και την ποιότητά της, δυσαρεστεί τον εγκέφαλό μας. Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση «Journal of Consumer Research» οι άνθρωποι έχουν την τάση να εκτελούν πρώτα μικρότερης σημασίας αλλά επείγουσες εργασίες που πρέπει να ολοκληρωθούν εντός μιας συγκεκριμένης προθεσμίας παρά να ασχολούνται με ό,τι είναι μείζονος σημασίας αλλά δεν επείγει. Και αυτό παρατηρείται ακόμα και στην περίπτωση που το αποτέλεσμα της δευτερεύουσας εργασίας ή ασχολίας ή υποχρέωσης είναι αντικειμενικά υποδεέστερο από τον αντίκτυπο που θα είχε η διευθέτηση του πραγματικά σημαντικού ζητήματος.

«Ακόμα και αν γνωρίζουμε πως το μείζον αλλά όχι επείγον είναι καθοριστικότερο, ενστικτωδώς θα επιλέξουμε αυτό που δεν έχει μεγάλη σημασία αλλά επείγει», σημειώνει ο αμερικανός δημοσιογράφος. Και για να ξεπεράσουμε αυτήν τη δυσκολία, μας προτείνει να έχουμε κατά νου μια συμβουλή του 34ου προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, του Ντουάιτ Αϊζενχάουερ ο οποίος υποστήριζε «πως ό,τι είναι σημαντικό σπάνια είναι επείγον και ό,τι είναι επείγον σπάνια είναι σημαντικό».