Από τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό:
Κάποτε ένας πλούσιοςγαιοκτήμονας φιλοξένησε στο αρχοντικό του έναν ασκητή. Σεμια κίνηση εντυπωσιασμού είπεκάποια στιγμή στον ασκητή:– Έλα μαζί μου να σου δείξω κάτικαι τον ανέβασε στην ταράτσατου διώροφου αρχοντικού του. Ταβλέπεις όλα αυτά γέροντα, του λέει. Μέχρι εκεί που φτάνει τομάτι σου είναι όλα δικά μου! Όλη αυτή η απέραντη έκταση στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, τασπαρμένα χωράφια, οιαμπελώνες, τα υποστατικά, οιελαιώνες, τα κοπάδια, οι κήποι, μου ανήκουν όλα…Ο γέροντας χαμογέλασε, κούνησε το κεφάλι του και κοιτώντας ψηλά του είπε:– Προς τα πάνω, προς τον ουρανό, έχεις τίποτε;Όχι, απάντησε εκείνος αμήχανα.– Μέχρι εκεί που δεν φτάνει τομάτι σου, είναι όλα δικά μου! Μου τα χάρισε ο Κύριος όταν του έδωσα ότι είχα και δεν είχα. Κιόχι μόνο σε μένα αλλά και σεόλους όσους αγάπησαν την παρουσία του. «Οὐ μόνον δὲ ἐμοὶἀλλὰ καὶ πᾶσι τοῖς ἠγαπηκόσιτὴν ἐπιφάνειαν αὐτοῦ» (Β’ Τιμ. 4, 8).Φρόντισε κι εσύ, για να μην χάσεις όλα αυτά που με κόπομάζεψες, να τα μεταφέρεις από την φθορά και αβεβαιότητα της γης, στην αφθαρσία και αιωνιότητα του Ουρανού!