Γράφει: ο Σωτήρης Χήνος
Όταν ακούω αριστερό να διατείνεται πως οι αριστεροί πολιτικοί μπορεί να έχουν άλλα μειονεκτήματα αλλά «δεν τα παίρνουν», διασκεδάζω αφάνταστα προσπαθώντας να μην το δείξω. Συνήθως προσφέρω ένα χαμόγελο ειλικρινούς συμπαθείας προς τον συνομιλητή μου…
Μου θυμίζει μία ομιλία του Αντρέ Μαλρό σε μία συγκέντρωση κομμουνιστών. Ο Μαλρό – κομμουνιστής τότε – φιλοσοφώντας ανέφερε στην ομήγυρη ότι η απόλυτη ευτυχία δεν είναι εφικτή σε κανένα σύστημα. «Για σκεφτείτε…», τους είπε, «…κάποιον που ζει σε ένα σοσιαλιστικό καθεστώς και τον πατάει τραμ. Πόσο ευτυχής μπορεί να είναι;». Αμηχανία και παγωμάρα έπεσε στο ακροατήριο, μέχρι που κάποιος σηκώθηκε και με περισσή βεβαιότητα φώναξε : «τα σοσιαλιστικά τραμ δεν θα πατάνε κόσμο»…
Για λόγους όμως που δεν εξήγησε επαρκώς ούτε ο Μαρξ ούτε ο Ένγκελος, τα σοσιαλιστικά τραμ πατάνε και αυτά κόσμο. Και δεν είναι μόνο τα τραμ που φέρονται αγενώς και διόλου ηθικώς. Τη συμπεριφορά των τραμ μιμούνται και οι σοσιαλιστές πολιτικοί…
Για την ακρίβεια επί ενός προϋπολογισμού 70-80 δις (όσες και οι ετήσιες δαπάνες του Ελληνικού κράτους), υπολογίστε ένα ποσοστό 1–1,5% που κομψά θα χαρακτηρίζαμε «αμοιβή διαχείρισης». Το ποσοστό αυτό μην το πολλαπλασιάζουμε επί των 80 δις (πολλά ποσά είναι στάνταρ), πολλαπλασιάστε το επί περίπου 20 δις και θα καταλήξετε σε περίπου 300 εκ. «αμοιβές» ετησίως. «Αμοιβές» που κατανέμονται κάθετα και αναλογικά σε όλη την πυραμίδα του κρατικού μηχανισμού, από το κυβερνητικό στέλεχος μέχρι τον υπάλληλο της πολεοδομίας και της εφορίας…
Οι παλαιότεροι θα θυμούνται ότι ο Ανδρέας στα 70’s διατείνετο ότι η διαφθορά είναι θέμα πολιτικό. Πήρε την εξουσία για να μας απαλλάξει από αυτήν «πολιτικά» και βαρεθήκαμε να μετράμε μίζες, μιζαδόρους και νεόκοπους εκατομμυριούχους…
Οι αφελείς οπαδοί των κομμάτων κατηγορούν τους αντιπάλους για διαφθορά επειδή το πιστεύουν. Οι λιγότερο αφελείς τους κατηγορούν για να τους αντικαταστήσουν και να παίρνουν αυτοί το μερτικό τους…
Υπάρχει λύση; Για τους αφελείς η αλλαγή μίας κυβέρνησης. Σε αυτούς αξίζει το χαμόγελο της ειλικρινούς συμπαθείας. Για τους ορθολογιστές, λύση είναι ο περιορισμός του φαινομένου. Πως; Το 1-1,5% δεν μειώνεται. Είναι παγκόσμια σταθερά. Μειώνεται το ποσό που διαχειρίζονται. Πως…;
Μην επιτρέποντας στις κυβερνήσεις να μας αποσπούν συνέχεια χρήματα από το πορτοφόλι για να τα διαχειρίζονται αυτές για «το καλό μας»…