απλή λογική και άλλα διηγήματα από τον Σωτήρη Χήνο.
Το φτηνό το πληρώνεις ακριβά…
Η Δύση, με πρωτοπόρα την Ευρώπη, θεώρησε ότι βρήκε τη γη της επαγγελίας για τους πολίτες της. Από τη μία να κόβει χαρτονόμισμα και από την άλλη, το χαρτονόμισμα αυτό να έχει πολλαπλάσια αγοραστική δύναμη. Η στιγμή που εκατομμύρια οικονομολόγοι σε όλον τον πλανήτη καίνε τα πτυχία τους…
Πως γκέγκεν αυτό; Που θα ρώταγε και έναν συμπαθέστατος έγχρωμος ποδοσφαιριστής. Απλούστατον. Η κατανάλωση των Δυτικών να στηρίζεται σε χαμηλού κόστους αγαθά. Προϊόντα από την Κίνα του χαμηλού εργατικού κόστους και των ιλιγγιωδών οικονομιών κλίμακας και ενέργεια από τη Ρωσία του κατά πολύ φθηνότερου από το πετρέλαιο φυσικού αερίου…
Εμείς θα πουλάμε υπηρεσίες (χρηματοοικονομικά, νομικά, εκπαίδευση, τουρισμός), θα συντηρούμε κράτη Μολώχ και η ζωή είναι ωραία. Οι άλλοι θα δουλεύουν για μας…Αμ δε…
Και τι τελικώς έγινε. Ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της μεταποίησης μεταφέρθηκε στον Ειρηνικό, κράτη τύπου Ινδονησίας να συναγωνίζονται στα ίσα την Ιταλία σε ΑΕΠ και ταυτόχρονα να βρεθούμε και ενεργειακά εξαρτημένοι από μία μόνο χώρα (!!!!) με ένα απολυταρχικό καθεστώς και βλέψεις επιστροφής στα σύνορα της παλαιάς της αυτοκρατορίας. Καλύτερα να εξαρτώμαστε από τους οικονομικούς πειραματισμούς του Βαρουφάκη…
Παράλληλα η συντήρηση του δημόσιου τομέα σε μεγέθη διαστημικά, να απαιτεί το κόψιμο και νέου χρήματος και κόντρα νέου χρήματος, με αποτέλεσμα να φτάσει και η στιγμή που το φτηνό να παύει να είναι και φτηνό. Μια υγειονομική κρίση σε συνδυασμό και με μία γεωπολιτική αποτέλεσε την αφορμή έκρηξης των πληθωριστικού τέρατος σε επίπεδα που είχαμε πολλές δεκαετίες να βιώσουμε σαν Δύση…8% πληθωρισμός στη Γερμανία!!!
Τώρα είναι αργά; Ποτέ δεν είναι αργά για όσους παίρνουν αποφάσεις. Η αρχή προφανώς για την Ευρώπη προϋποθέτει πολιτική ενοποίηση και ενιαία οικονομική πολιτική. Όποιος δεν θέλει ας πάει να γίνει ο νέος Λουκασένκο του Πούτιν. Μάζεμα της μεταποίησης και της τεχνολογίας. Όχι με όρους προφανώς εκβιασμών και εξαναγκασμού κρατών να αλλάξουν τη φορολογική τους πολιτική. Αλλά με κίνητρα, που σημαίνει ότι οι κρατικές σπατάλες αποτελούν ανάμνηση παλιά, κίτρινο γράμμα στο συρτάρι…
Και προφανώς πλήρης σταδιακή απεξάρτηση των ενεργειακών αναγκών από μία και μόνο χώρα. Ποτέ όλα τα αυγά σε ένα καλάθι…
Πήγαμε για μαλλί και βγήκαμε κουρεμένοι. Και το φτηνό το πληρώνουμε πανάκριβα…
Και πλέον έφτασε η ώρα του ορθολογισμού και των ορθολογικών…γιατί ως γνωστόν…
When the Going Gets Tough, the Tough Get Going…