Lost In Darknessτου Άρη Γαβριελάτου
«Θέλεις να γράψεις το editorial;» «Ναι, Θα γράψω για την Πάτρα».
Δεν μπορούμε να πούμε τα ονόματα, δεν μπορούμε να πούμε καν το επώνυμο ή να αναφερθούμε στα «τρία παιδιά». Το πιθανό έγκλημα της Πάτρας δυσκολεύεται να το χωρέσει ο νους. Γίνεται ένα δάσος μέσα στο οποίο χαθήκαμε όλοι και όλες.
Θυμάμαι να λέω στους δικούς μου ανθρώπους ότι, αν αποδειχθεί η ενοχή των γονέων, θα είναι μια γερή γροθιά στο πρόσωπο της κοινωνίας μας. Το «ασύλληπτο», το «άλογο» του εγκλήματος που πιθανά έχει συντελέσει μια μητέρα μας κλονίζει συθέμελα.
Γράφω, όπως διαβάσατε, «πιθανό», γιατί αυτό που συμβαίνει δοκιμάζει τον νομικό μας πολιτισμό. Γιατί, μέχρι να αποδειχθεί το έγκλημα, έχουμε συμφωνήσει ως κοινωνία να είναι αθώοι οι κατηγορούμενοι. Πολλοί συμπολίτες όμως δεν δέχονται αυτό το τεκμήριο της αθωότητας.
Χθες, το σπίτι της οικογένειας πολιορκήθηκε από πλήθος κόσμου που επιθυμούσε να λιντσάρει τα συγγενικά πρόσωπα της κατηγορουμένης. Ο «μεσαίωνας με τα κινητά στο χέρι» μπορεί να είναι η απάντηση σε αυτό που συνέβη; Η θλίψη μου και η οργή μου για το έγκλημα με πνίγουν, αλλά αυτό όχι, δεν το δέχομαι.
Αναμφίβολα, είναι αδιανόητο το γεγονός ότι το συγγενικό περιβάλλον δεν ήξερε ή δεν κατάλαβε τι συνέβαινε κεκλεισμένων των θυρών σε αυτό το σπίτι. Όμως, στην ελληνική κοινωνία στην οποία υπάρχουν ακόμα τόσες παρανοήσεις και παρεξηγήσεις σχετικά με την ψυχική υγεία, αλλά και τις διαταραχές προσωπικότητας, οποιαδήποτε συζήτηση, ακόμα και γι’ αυτό, παραμένει σκληρό ταμπού. Ακόμη και η αναζήτηση βοήθειας στιγματίζεται. Και αυτό πρέπει να αλλάξει ριζικά.
Τζωρτζίνα, Μαλένα, Ίριδα, υποσχόμαστε ο άδικος χαμός σας να μας αλλάξει προς το καλύτερο, έστω λιγάκι…