Από Γ. Λόγο. η πιο κάτω ανάρτηση

“Στην καρδιά του χειμώνα,ανακάλυψα μέσα μου ένα ακατάβλητο καλοκαίρι”.
Αυτή τη φράση την ξεχώρισα αμέσως…Μου άρεσε η ακραία αντίθεση…Σε ξαφνιάζει όταν την πρωτοδιαβάσεις…Ο χειμώνας / Το καλοκαίρι…από το ένα άκρο στο άλλο, χωρίς άλλο ενδιάμεσο, χωρίς χρόνο προσαρμογής και εξοικείωσης…Σαν να γυρίζεις ένα διακόπτη και από ‘κεί που είχες συνηθίσει τα πουλόβερ, να βρίσκεσαι ξαφνικά με τα κοντομάνικα…
Την ξαναδιαβάζω και το μάτι μου πέφτει τώρα πάνω στο….”ανακάλυψα”.
Δεν έχει διακόπτη λοιπόν…Απαιτεί λίγη δουλίτσα αυτό το “ανακάλυψα”…
Πώς ανακαλύπτεις ??Μπορείς άραγε να ανακαλύψεις κάτι καινούργιο αν κοιτάς συνέχεια προς την ίδια κατεύθυνση??Μπορείς να ανακαλύψεις αν φιλτράρεις αδιάκοπα τα πάντα μέσα από τις ίδιες (δικές σου) ερμηνείες??Μπορείς να ανακαλύψεις αν δεν καταφέρνεις να σωπάσεις (έστω και για λίγο) τις σκέψεις σου, που ανακυκλώνουν την ίδια νοητική ρουτίνα σου??Μήπως η κάθε ανακάλυψη, είναι περισσότερο κάτι που εσύ δημιουργείς και όχι κάτι που βρίσκεις έτοιμο κάπου εκεί έξω να σε περιμένει??Μήπως η δημιουργία του (εσωτερικού/ψυχικού) καλοκαιριού, προϋποθέτει περισσότερο απ’ όλα την απόφαση να εγκαταλείψεις τον (εσωτερικό/ψυχολογικό) χειμώνα??Οι “εσωτερικές εποχές” δεν αλλάζουν από μόνες τους…Εσύ αποφασίζεις τί είδους άνθρωπος θέλεις να είσαι και τί είδους ζωή θέλεις να ζήσεις…Ανάλογα με τις απαντήσεις σε αυτά τα βασικά, συναντάς και τον ήλιο (ή τη συννεφιά) που ταιριάζει σε αυτές τις πρωταρχικές επιλογές σου και συνάμα έλκεται από αυτές…
Εύχομαι σε όλες και σε όλους σας τη νέα χρονιά που ξεκινάει να θελήσετε να δημιουργήσετε το δικό σας (εσωτερικό) ακατάβλητο καλοκαίρι…Πάρτε την απόφαση, τηρήστε τη σταθερά και με συνέπεια και θα δείτε στη ζωή σας να βγαίνουν αληθινά τα λόγια του ποιητή : Τοὺς Λαιστρυγόνας καὶ τοὺς Κύκλωπας, τὸν ἄγριο Ποσειδώνα δὲν θὰ συναντήσεις, ἂν δὲν τοὺς κουβανεῖς μὲς στὴν ψυχή σου, ἂν ἡ ψυχή σου δὲν τοὺς στήνει ἐμπρός σου.

Γ. Λ.