Όταν ήμουν παιδί, περνούσα τα καλοκαίρια με τους παππούδες μου στο ράντσο τους στο Τέξας. Βοηθούσα στην επιδιόρθωση ανεμόμυλων, στον εμβολιασμό αγελάδων και σε άλλες δουλειές και κάθε απόγευμα παρακολουθούσαμε σαπουνόπερες στην τηλεόραση.
Οι παππούδες μου ανήκαν στο Κάραβαν κλαμπ, μια λέσχη για ιδιοκτήτες τροχόσπιτων, που ταξίδευαν μαζί στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Κάποια καλοκαίρια ταξιδεύουμε κι εμείς, συνδέαμε το τροχόσπιτο με το αυτοκίνητο του παππού μου και μπαίναμε στη σειρά μαζί με άλλα 300 τροχόσπιτα, έτοιμοι για περιπέτεια.
Αγαπούσα και λάτρευα τον παππού και τη γιαγιά μου και πραγματικά περίμενα με ανυπομονησία τα ταξίδια. Σε ένα από αυτά, όταν ήμουν περίπου 10 ετών πήγαινα πέρα δώθε στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Οδηγούσε ο παππούς μου και η γιαγιά μου ήταν στη θέση του συνοδηγού. Κάπνιζε συνέχεια σε αυτά τα ταξίδια και εγώ δεν την μπορούσα καθόλου την μυρωδιά.
Σε εκείνη την ηλικία με την παραμικρή δικαιολογία έκανα εκτιμήσεις και μικροπράξεις αριθμητικής, υπολόγιζα την κατανάλωση βενζίνης ή έβρισκα άχρηστα στατιστικά στοιχεία, όπως πόσα θα ξοδεύαμε για τρόφιμα.
Το ραδιόφωνο έπαιζε συχνά διαφημίσεις κατά του καπνίσματος. Δεν θυμάμαι τις λεπτομέρειες αλλά στην ουσία έλεγε ότι κάθε τζούρα από το τσιγάρο αφαιρεί κάποια λεπτά από τη ζωή σου, νομίζω ήταν κάπου 2 λεπτά ανά τζούρα, εν πάση περιπτώσει αποφάσισα να βρω τι γίνεται με τη γιαγιά μου. Υπολόγισα τον αριθμό των τσιγάρων ανά ημέρα, πόσες τζούρες ανά τσιγάρο και ούτω καθεξής.
Όταν πια είμαι βέβαιος ότι το αποτέλεσμα ήταν λογικό, έχωσα το κεφάλι μου ανάμεσα στα μπροστινά καθίσματα, χτύπησα τη γιαγιά μου στον ώμο και δήλωσα με υπερηφάνεια: «γιαγιά, με δυο λεπτά ανά τζούρα, έχεις αφαιρέσει εννιά χρόνια απ’τη ζωή σου».
Η ανάμνηση όσων συνέβησαν είναι πολύ ζωντανή, και δεν ήταν αυτό που περίμενα. Φανταζόμουν επαίνους για την νοημοσύνη μου και τις ικανότητες μου στα μαθηματικά: «Jeff, είσαι τόσο έξυπνος, θα έκανες δύσκολους υπολογισμούς, θα βρήκες τον αριθμό των λεπτών σε ένα χρόνο και θα έκανες διαίρεση». Δεν συνέβη αυτό.
Αντίθετα η γιαγιά μου έβαλε τα κλάματα. Κάθισα στο πίσω κάθισμα και δεν ήξερα τι να κάνω. Όταν γιαγιά μου έκλαιγε, ο παππούς μου, που οδηγούσε μέχρι τότε σιωπηλός, σταμάτησα στο πλάι του δρόμου.
Βγήκε από το αυτοκίνητο και άνοιξε την πόρτα μου και περίμενε να τον ακολουθήσω. Είχα βρει τον μπελά μου. Ο παππούς μου ήταν άνθρωπος ιδιαίτερα έξυπνος και ήσυχος. Δεν μου είχε μιλήσει ποτέ σκληρά και ίσως να είχε έρθει η πρώτη φορά. Ίσως και να ζητούσε να μπω πάλι μέσα και να απολογηθώ στην γιαγιά μου. Δεν είχα καμιά σχετική εμπειρία με τους παππούδες μου και δεν μπορούσα με τίποτα να υπολογίσω ποιες θα ήταν οι συνέπειες.
Σταματήσαμε δίπλα στο τροχόσπιτο. Με κοίταξε ο παππούς μου και έπειτα από σύντομη σιωπή, είπε ευγενικά και ήρεμα: «Jeff, μια μέρα θα καταλάβεις ότι είναι πιο δύσκολο να είσαι καλός πάρα έξυπνος».
Θέλω σήμερα να σας μιλήσω και την διαφορά ανάμεσα στα χαρίσματα και τις επιλογές. Η εξυπνάδα είναι χάρισμα, η καλοσύνη είναι επιλογή. Τα χαρίσματα είναι εύκολα, σας έχουν χαριστεί άλλωστε. Οι επιλογές μπορεί να είναι δύσκολες. Μπορείτε να σαγηνεύσετε τον ίδιο τον εαυτό σας με τα χαρίσματα σας, αν δεν είστε προσεκτικοί, και αν γίνει αυτό τότε πιθανότητα θα κάνετε χειρότερες επιλογές.
Μπροστά μου είναι μια ομάδα ανθρώπων με πολλά χαρίσματα. Είμαι σίγουρος πως ένα από τα χαρίσματα σας είναι ένας έξυπνος και ικανός εγκέφαλος.
Είμαι πεπεισμένος ότι αυτό ισχύει επειδή η εισαγωγή εδώ είναι ανταγωνιστική διαδικασία και, αν υπήρχαν ενδείξεις ότι δεν είσαι έξυπνοι, τότε το τμήμα εισαγωγών δεν θα σας είχε κάνει δεκτούς.
Η εξυπνάδα σας θα αποβεί χρήσιμη επειδή θα ταξιδέψετε σε μια χώρα θαυμάτων. Εμείς οι άνθρωποι, κι ας είμαστε αργοκίνητοι, εκπλήσσουμε τους εαυτούς μας, θα βρούμε τρόπους να παράγουμε καθαρή ενέργεια, και πολλή μάλιστα. Θα φτιάξουμε μικροσκοπικές μηχανές, και θα τις στείλουμε μέσα από τα τοιχώματα των κυττάρων για να κάνουν επισκευές!
Αυτό το μήνα μάθαμε τα εκπληκτικά αλλά και αναπόφευκτα νέα ότι συνθέσαμε νέα ζωή, τα επόμενα χρόνια δεν θα την συνθέτουμε απλώς αλλά θα την κατασκευάζουμε με βάση συγκεκριμένες προδιαγραφές. Πιστεύω ότι θα μας δείτε να κατανοούμε και των ανθρώπινο εγκέφαλο .
Ο Ιούλιος Βερν, ο Μαρκ Τουαίην, ο Γαλιλαίος, ο Νεύτων, όλοι εκείνοι οι προικισμένοι με περιέργεια άνθρωποι ανά την ιστορία θα προτιμούσαν να είναι ζωντανοί τώρα παρά οποιαδήποτε άλλη εποχή. Ως πολιτισμός, θα έχουμε πολλά χαρίσματα όπως κι εσείς τώρα που κάθεστε μπροστά μου έχει το καθένας ξεχωριστά τόσα ατομικά χαρίσματα.
Πως θα τα χρησιμοποιήσετε αυτά τα χαρίσματα; Και θα είστε υπερήφανοι για τα χαρίσματα σας ή περήφανοι για τις επιλογές σας.
Πριν από 16 χρόνια είχα την ιδέα να ξεκινήσω την Amazon .
Διάβασα κάπου το δεδομένο ότι η χρήση του διαδικτύου αυξανόταν κατά 2.300% κάθε χρόνο. Δεν είχα δει, ούτε είχα ακούσει, κάτι που αναπτύσσεται τόσο γρήγορα και ιδέα να ανοίξω ένα διαδικτυακό βιβλιοπωλείο με εκατομμύρια τίτλους, κάτι που απλώς δεν ήταν δυνατόν να υπάρχει στον πραγματικό κόσμο, με ενθουσίασε.
Είχα μόλις κλείσει τα 30 και ήμουν παντρεμένος εδώ και ένα χρόνο. Είπα στην σύζυγό μου την Μακένζυ, ότι ήθελα να παραιτηθώ από τη δουλειά μου και να κάνουμε κάτι τρελό που μάλλον δεν θα πήγαινε καλά αφού οι περισσότερες νεοφυείς επιχειρήσεις δεν πάνε καλά, και δεν ήμουν σίγουρος τι θα συνέβαινε ύστερα από αυτό.
Η Μακένζι επίσης απόφοιτη του Πρίνστον μου είπε να το κάνω. Όταν ήμουνα μικρός το έπαιζα εφευρέτης στο γκαράζ του σπιτιού μας, είχα εφεύρει ένα μηχανισμό για να κλείνει αυτόματα η πόρτα με λάστιχα γεμάτα τσιμέντο, μια ηλικιακή συσκευή μαγειρέματος που δε λειτουργούσε και πολύ καλά, με μια ομπρέλα και αλουμινόχαρτο και συναγερμούς με ταψιά για να παγιδεύω τα αδέρφια μου.
Πάντα ήθελα να γίνω εφευρέτης και εκείνη ήθελε να ακολουθήσω το πάθος μου.
Εργαζόμουν σε μια χρηματιστηριακή εταιρία στη Νέα Υόρκη μαζί με κάποιους έξυπνους ανθρώπους, και το αφεντικό μου, που θαύμαζα πολύ, ήταν εξαιρετικό. Πήγα, λοιπόν, στο αφεντικό μου και του είπα ότι ήθελα να ξεκινήσω μια εταιρεία που θα πουλούσε βιβλία στο διαδίκτυο.
Με πήγε για ένα μεγάλο περίπατο στο central park, με άκουσε προσεκτικά και στο τέλος είπε ότι ακούγεται πολύ καλή ιδέα, αλλά θα ήταν ακόμη καλύτερη για κάποιον που δεν έχει ήδη μια καλή δουλειά.
Η λογική αυτή έβγαζε κάποιο νόημα και με έπεισε να το σκεφτώ για 48 ώρες πριν πάρω την τελική απόφαση μου. Υπό αυτό το πρίσμα επρόκειτο πραγματικά για δύσκολη απόφαση, αλλά στο τέλος αποφάσισα να το προσπαθήσω.
Δεν θεωρούσα ότι θα μετάνιωνα που θα προσπαθούσα και θα αποτύγχανε. Και υποψιαζόμουν ότι πάντα θα με στοίχειωνε μια απόφαση να μην προσπαθήσω καθόλου.
Έπειτα από πολλή σκέψη, πήρα τον λιγότερο ασφαλή δρόμο, να ακολουθήσω το πάθος μου, και είμαι περήφανος για την επιλογή αυτή.
Αύριο, κυριολεκτικά , η ζωή σας, η ζωή που θα γράψετε μόνοι σας από την αρχή ξεκινάει.
Πως θα χρησιμοποιήσετε τα χαρίσματα σας; τι επιλογές θα κάνετε;
Θα σας καθοδηγεί η αδράνεια ή θα ακολουθήστε τα πάθη σας;
Θα είστε δογματικοί ή πρωτοπόροι;
Θα επιλέξτε μια ζωή στην άνεση ή μια ζωή που θα εξυπηρετείτε τον κόσμο και θα γνωρίζετε την περιπέτεια;
Θα λυγίζετε όταν σας γίνεται κριτική ή θα μείνετε πιστοί στις πεποιθήσεις σας;
Θα κάνετε τους ανήξερους όταν διαπράττεται σφάλματα ή θα ζητάτε συγνώμη;
Θα προφυλάσσεται την καρδιά σας από την απόρριψη ή θα είσαι αδυσώπητοι;
Θα είστε κυνικοί ή θα γίνεται δημιουργοί;
Θα είστε έξυπνοι εις βάρος των άλλων ή θα είστε καλοί;
Θα ρισκάρω να κάνω μία πρόβλεψη.
Όταν θα είστε 80 ετών και θα έχετε μια στιγμή ησυχίας να σκεφτείτε και να αφηγηθείτε μόνο στον εαυτό σας την πλέον προσωπική εκδοχή της ιστορίας τη ζωή σας, η πλέον σύντομα εξιστόρηση, αυτή με το μεγαλύτερο νόημα, θα είναι η σειρά των επιλογών που έχετε κάνει.
Στο τέλος είμαστε οι επιλογές μας. Φτιάξτε για τον εαυτό σας μια υπέροχη ιστορία. Σας ευχαριστώ και καλή τύχη!