Τι είναι αυτό το κόκκινο νερό, αφεντικό – δεν μου λές ;

Ένα παλιοκούτσουρο πετάει βλαστούς, κρέμουνται κάτι ξινά μπιχλιμπίδια, κι ο καιρός περνάει, ο ήλιος τα ψήνει, γίνουνται γλυκά σαν το μέλι και τότε τα λέμε σταφύλια.

Τα πατούμε, βγάζουμε το ζουμί τους, το βάζουμε σε βαρέλια, βράζει μοναχό του, το ανοίγουμε του Αι Γιώργη του Μεθυστή τον Οκτώβρη και βγαίνει κρασί !

Τι θαύμα είναι πάλι αυτό ;

Το πίνεις, το κόκκινο αυτό ζουμί και η ψυχή μεγαλώνει δεν τη χωράει πιά το παλιοτόμαρο, αντροκαλιέται το Θεό να παλέψουν.

Νίκος Καζαντζάκης – Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά