Από τα αναγνώσματα του φετινού καλοκαιριού:

«Άλλο πράγμα να παίρνεις το μέρος των καταπιεσμένων, κι άλλο να υποστηρίζεις κάθε λογής βαρβαρότητα, αρκεί να προέρχεται από τους καταπιεσμένους, και να θεωρείς “προοδευτικό” κάθε κίνημα που αυτοχαρακτηρίζεται “εχθρός της αστικής τάξης”. […] Άλλο πράγμα να ασκείς κριτική στις δυτικές δημοκρατίες επειδή εκμεταλλεύονται τις φτωχές χώρες, κι άλλο, με αφορμή αυτή την κριτική, να θαυμάζεις τις πιο σκοτεινές δικτατορίες απλώς και μόνο επειδή απειλούν να καταστρέψουν τον “κόσμο των Λευκών”. Άλλο πράγμα να αγωνίζεσαι για ίσα δικαιώματα στην εκπαίδευση, κι άλλο να υποκλίνεσαι στους μαύρους ρατσιστές, οι οποίοι στηλιτεύουν την κρατούσα παράδοση θεωρώντας την “αδιάφορη γνώση των Λευκών” (“irrelevant white knowledge” – αυτό ακριβώς διακυρήσσει η Black Students Union) και να διακρίνεις σημάδια υπεροχής στην πολιτισμική καθυστέρηση των μαύρων πληθυσμών.»
Αυτά τα προφητικά έγραφε ο σπουδαίος Πολωνός φιλόσοφος Λέσεκ Κολακόφσκι (Leszek Kolakowski, 1921-2009) στο βιβλίο του «Το επαναστατικό πνεύμα» («L’esprit révolutionnaire», εκδ. Denoël, 1972), την εποχή που κάποιοι δυτικοί διανοούμενοι εξυμνούσαν τα πιο απολυταρχικά καθεστώτα του πλανήτη.

Αντώνης Καραβασίλης