Ο Κωνσταντίνος Μίχος έγραψε για την παράσταση “ΙΕΡΟΤΕΛΕΣΤΙΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ-ένας χάρτης”.
Η ανάλυσή του για αυτήν την σπουδαία δουλειά της Βιτόριας Κωτσάλου μας γέμισε περηφάνεια και αισιοδοξία για την μελλοντική πορεία της παραγωγής αυτής και της συμμετοχής της ομάδας Εν δυνάμει στα φετινά Δημήτρια 2021. Τις επόμενες μέρες θα κατατεθεί αναλυτική πρόταση – φάκελος για την έγκριση της συμμετοχής μας. Ελπίζω να καταφέρουμε και να παρουσιάσουμε την παράσταση στη Θεσσαλονίκη και να το χαρούμε όλοι μας. Ευχαριστούμε την Βιτόρια,όλες και όλους τους καλλιτέχνες που συμμετείχαν, για αυτην την σπουδαία εμπειρία τέχνης και συμβίωσης που πρόσφερε στην ομάδα των χορευτών μας.
.
Ο Κωνσταντίνος Μίχος είναι μία ιδιαίτερη περίπτωση στον κόσμο των χορευτών. Από τους βασικούς ανθρώπους που γνώρισαν την τεχνική τού contact improvisation στους Έλληνες, η παρουσία του είναι αδιάλειπτη στα χορευτικά δρώμενα εδώ και πολλά χρόνια. Ωστόσο η παρουσία αυτή δεν εξαντλείται στην απλή σύνθεση αρμονικών κινήσεων. Δημιουργός της ομάδας Λάθος Κίνηση, ο Κωνσταντίνος Μίχος μελετάει το χορό ως εργαλείο για την ανάπτυξη κοινωνικής συνείδησης. Έβαλε τους χορευτές του να δημιουργήσουν πάνω στον Θούριο του Ρήγα Φεραίου, ανέβασε την παράσταση «Πρώτη Κατοικία» στα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, την «Ανάκριση» στα κελιά των Γερμανικών δυνάμεων κατοχής στην Πλατεία Κοραή και το «Χωρίς στίγμα» στο Νοσοκομείο Σωτηρία. Έχει πρωτοπαρουσιάσει στην Ελλάδα τον χορό με άτομα με ειδικές ανάγκες και έχει δημιουργήσει παραστάσεις σε δημόσιους χώρους με ιστορικές και πολιτικές αναφορές. Από το 1988 έχει διδάξει σε πανεπιστήμια, επαγγελματικές σχολές χορού και εργαστήρια στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Το 2000, το έργο του ‘Empty man’ – μια χορευτική παραγωγή βασισμένη σε τεχνικές contact improvisation, με τη συμμετοχή μιας χορεύτριας 7 μηνών έγκυου- κέρδισε το Εθνικό βραβείο χορογραφίας
Πηγαίνετε σήμερα να δείτε την παράσταση “Ιεροτελεστία της Άνοιξης – ένας χάρτης”. Αν δεν βρείτε εισιτήρια μην απογοητευτείτε, σταθείτε έξω από το συρματόπλεγμα του γηπέδου μπάσκετ στα Πετράλωνα μαζί με τα περαστικά παιδάκια, δεν θα απέχετε πολύ από την σκηνή, αλλά με αυτό τον τρόπο θα έχετε την επιπλέον εμπειρία να παρατηρήσετε την σχέση που έχει ένα έργο αινιγματικής «υψηλής» τέχνης με τον απλό κόσμο και όχι μόνο με τους ειδικούς – καλλιτέχνες- ψαγμένους του φεστιβάλ Αθηνών. Είναι μια πολύ καλή εμπειρία για να προσανατολιστείτε για την δική σας θέση στον κόσμο. Η παράσταση είναι φτιαγμένη από μαστόρισσα, αυτός είναι ο καλύτερος έπαινος που μπορώ να πω σε ένα επάγγελμα που δεν φημίζεται για την τεχνική σύνθεσης, διότι ο στόχος συνήθως είναι ο εντυπωσιασμός και τα δημιουργικά μαθήματα δεν διδάσκονται πάνω από μια δύο ώρες ούτε σε σχολές που επαίρονται για τον σύγχρονο χαρακτήρα τους ( το γιατί στην ιστορία χορού νο. 13). Γιατί συνοδεύω την πρόταση μου με το Atom Heart Mother Suite Είναι το ακριβώς αντίθετό της με το πομπώδες ύφος της βασικής μελωδίας του αλλά αυτός είναι ο πρώτος δίσκος μου που με κάποιο τρόπο με δίδαξε, όταν ήμουν 13 χρονών, να βλέπω ένα έργο σαν όλον και όχι σαν ξεχωριστές στιγμές, κάτι που μας μαθαίνουν ασυνείδητα τα τρίλεπτα τραγούδια όλων των λαϊκών μουσικών με τις συνεχείς κορυφώσεις – λύσεις. Αυτό είναι το χαρακτηριστικό της παράστασης, θα βιώσετε μιάμιση ώρα αργής αλλαγής των συναισθημάτων σας και σταδιακής αποκάλυψης της μεταβολής του καθημερινού σε μαγικό. Χωρίς την επιτηδευμένα προκλητική εισβολή του καθημερινού στην τέχνη που εισήγαγε ο Ντυσάμπ, εδώ έχουμε μια πανδαισία προσωπικών κινητικών καταθέσεων που συνδέονται με αινιγματικούς τρόπους και καταλήγουν, χωρίς να είναι προφανής ο λόγος, σε μια λύτρωση κοινωνικής ενσυναίσθησης. Στο έργο συμμετέχουν επαγγελματίες χορευτές, ερασιτέχνες, παιδιά, μέλη της ομάδας Εν δυνάμει, χωρίς να διακρίνω ποιος είναι τι. Είναι σπάνιο μέσα στην επικρατούσα μόδα στην Ελλάδα της συμμετοχής ανθρώπων με διαφορετικές ικανότητες, αυτή να γίνεται με απολύτως φυσιολογικό τρόπο και με στόχο την αισθητική δυνατότητα που προσφέρουν όπως γίνεται στην συγκεκριμένη παράσταση σε αντίθεση με τις επιδείξεις της όποιας ιδιαιτερότητάς μέσα σε συμβατικές φόρμες εντυπωσιασμού που συνηθίζεται σε άλλες. Μια καλή παράσταση έχει πάντα και κάτι να θυμάστε εσείς προσωπικά, μια στιγμή, σαν καλό ριφ/μελωδία. Μετά από 10 χρόνια, αν ζω, θα θυμάμαι την στιγμή που η Βασιλική Τσαγκάρη αναδύθηκε, γύρισε και μας έδειξε τις κορυφές των δέντρων στο μικρό παρκάκι των Πετραλώνων, οι οποίες ξαφνικά έμοιασαν με τους θύρσους των Βακχών. Στην συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης μου για την ξεπέτα στους Δελφούς προσθέτω αυτό που δεν κατάλαβε η Σάσα Βαλτζ. Για να φτιάξεις μια παράσταση με αναφορές στις τελετουργίες δεν είναι προαπαιτούμενο οι χορευτές να κάνουν όλοι μαζί, αργά, απλές, συμβολικές κινήσεις αναπαράγοντας όχι κάτι τελετουργικό αλλά το κλισέ του. Τα κινητικά unison με απλές κινήσεις ήταν χαρακτηριστικά των τελετών σε αρχαίους χρόνους διότι στις κοινωνίες τότε, που ήταν ακόμα ανοργάνωτες στον χώρο και στα σώματα, η ομοιότητα συνέδεε την ομάδα με μυστικό τρόπο. Στην σημερινή εποχή, τώρα πια που τα σώματα μας πειθαρχούν κάθε μέρα, από τις ουρές στα σουπερμάρκετ μέχρι την δομή του χρόνου της ζωής μας, το ζητούμενο είναι πως τα σώματα μας να μονοιάσουν κρατώντας όμως την εξέγερση της ιδιαιτερότητάς τους. Αυτή είναι η τεχνική της χορογράφου Βιτόριας Κωτσάλου που την έχω παρατηρήσει και σε προηγούμενα έργα της. Επιτρέπει/προτρέπει την κινητική ιδιαιτερότητα, την οποία καθοδηγεί με απλά σχήματα ελέγχοντας κυρίως τον χρόνο παρουσίασης τους, με αποτέλεσμα νέες τελετές, αναρχίας, που γιορτάζουν την συνάντηση του προσωπικού μας με το κοινό. Να μια πολιτική θέση που δεν έχει πραγματοποιηθεί ούτε εξαγγελθεί από κανέναν πολιτικό. Να και το ουσιαστικό νόημα της τέχνης της χορογράφου διότι εκτός από την μαστοριά ένας καλλιτέχνης πρέπει να έχει και καλό σκοπό (έτσι τουλάχιστον εγώ πιστεύω αλλά και προσπαθώ να βρω και άλλους να συμφωνούν, για να ζω)
* η Βιτόρια είναι κόρη του Γιώργου Κώτσαλου με δεσμούς με τα Σκούρτα και ιδιαίτερα με το Τσιγκουράτι όπου έχει ένα μεγάλο αγρόκτημα . Συγχαρητήρια Γιώργο για τις επιτυχίες της κόρης σου και ελπίζουμε κάποτε να μας γνωρίσει την τέχνη της και στα δικά μας τα μέρη. Το υπαίθριο θεατράκι στο Τσούμα Πούσι περιμένει ….
