Υπάρχουν στόχοι που μοιάζουν εξαρχής απρόσιτοι, σαν μακρινές κορυφές. Διαδρομές που απαιτούν χρόνο, κόπο, αντοχή, πίστη και —πολλές φορές— τη δύναμη να κάνεις ένα ακόμη βήμα, ακόμη κι όταν όλα δείχνουν πως δεν έχει νόημα να συνεχίσεις. Εκεί ακριβώς αναλαμβάνει το πάθος. Όχι ως ένας στιγμιαίος ενθουσιασμός, αλλά ως μια εσωτερική φωτιά που ζεσταίνει την προσπάθεια και δίνει αντοχή στην ανάβαση.
Όποιος πορεύεται μόνο από υποχρέωση, λυγίζει στην πρώτη απότομη ανηφόρα. Αντίθετα, εκείνος που έχει πάθος με αυτό που κάνει, αποκτά μια διαφορετική σχέση με τις δυσκολίες. Δεν βλέπει τις πέτρες και τα εμπόδια ως λόγους για να σταματήσει, αλλά ως τα πατήματα που θα τον πάνε ψηλότερα. Το πάθος μετατρέπει την επιμονή σε φυσική κατάσταση και τον ιδρώτα σε δημιουργική ένταση.
Οι μεγαλύτερες κατακτήσεις, είτε αφορούν ιστορικά επιτεύγματα, είτε την τέχνη, είτε τους προσωπικούς μας αγώνες, δεν έγιναν από ανθρώπους που περπάτησαν σε ομαλά μονοπάτια. Γεννήθηκαν από ανθρώπους που είχαν έναν ισχυρό λόγο να μην τα παρατήσουν. Που πίστεψαν σε ένα όραμα μεγαλύτερο από την κούραση και την προσωρινή απογοήτευση.
Το πάθος, βέβαια, δεν αρκεί από μόνο του για να σε φτάσει στην κορυφή. Απαιτείται πειθαρχία, γνώση του πεδίου και τεράστια υπομονή. Όμως, χωρίς πάθος, ακόμη και οι πιο ικανοί συχνά μένουν στους πρόποδες. Γιατί το πάθος είναι ο οδηγός που δίνει ψυχή στο βήμα και κρατά αναμμένη την επιθυμία, τη στιγμή που οι άλλοι γυρίζουν πίσω.
Οι πιο δύσβατοι στόχοι τελικά να μην κατακτώνται μόνο με λογική και σχεδιασμό. Κατακτώνται με εκείνη τη βαθιά εσωτερική δύναμη που σε κάνει να κοιτάς ψηλά και να λες: «Θα συνεχίσω, γιατί η θέα που κυνηγώ αξίζει πολύ περισσότερο από την κούρασή μου».
1
