ο Ντοστογέφσκι ψάχνει τη σωτηρία μέσα από την αλήθεια της συνείδησης, ο Κάφκα δείχνει την αδυναμία του ανθρώπου μπροστά σε μια ακατανόητη πραγματικότητα, ο Παπαδιαμάντης προσφέρει παρηγοριά μέσα από την πίστη και την κοινότητα, ενώ ο Καζαντζάκης μετατρέπει την αλήθεια σε αγώνα υπέρβασης.
Ίσως τελικά η λογοτεχνία να μας μαθαίνει κάτι βαθύ:
ο άνθρωπος δεν ζει μόνο με αλήθειες ή μόνο με αυταπάτες. Ζει μέσα σε μια εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στις δύο..