•Στο στοίχημα που σας έλεγα πριν δύο μέρες με το φίλο μου το Πρεσβυ,έχασα.Παταγωδως.Η λογική ανάλυση με οδήγησε σε λάθος μονοπάτι.Πιστευα ότι τα αμερικανικά επιτελεία δεν θα αναλάμβαναν μια επιχείρηση με μεγάλη πιθανότητα αποτυχίας και μεγάλη αβεβαιότητα.Το έκαναν.Υποτιμησα αρκετές παραμέτρους και υπερτίμησα άλλες.
•Τώρα;δεν ξέρω τι θα γίνει μεσοπρόθεσμα.Ο μουσικός σηκώνει τα χέρια και δεν εμπιστεύομαι πια τη λογική ανάλυση.Παντως ότι και αν συμβεί οι Ιρανοί θα περιμένουν την έλευση του Μανγκτι,του 12ου Ιμάμη αν το λέω καλά,που θα βάλει τάξη στο μάταιο κόσμο μας και εμείς τη Δευτέρα παρουσία.Οι λειτουργικές πλάνες δεν πεθαίνουν ποτέ όσο και αν προχωρά η τεχνολογία.
•Εύχομαι να τελειώσει το φρικτό αυτό καθεστώς που τυραννάει έναν ιστορικό και ευγενικό λαό.Σκεπτομαι και τη φρίκη των 115 μαθητριών που θάφτηκαν στα ερείπια μιας βόμβας.Σκεπτομαι το πόσο παράξενες και τραχειες,πόσο απρόβλεπτες ,είναι οι ατραποί της ιστορίας.
•Και όπως ο γιος μου αισθάνομαι πολύ τυχερός που όταν άρχισε η τρέχουσα πολλοστή φάση ευτυχω να ζω σε μια υπέροχη χώρα την Ελλάδα ,που το 112 εξέδιδε οδηγίες για τους κινδύνους από το πέταγμα χαρταετού τη Καθαρά Δευτέρα.Μακρια από μας οι διάφοροι απερίσκεπτοι,επιπόλαιοι και αμετροεπείς εγχώριοι «πολέμαρχοι» που χαϊδεύουν το θυμικό.Το μεγαλύτερο αγαθό και ελπίζω κεκτημένο της μεταπολίτευσης είναι η ειρήνη.Που είναι σαν τον αέρα και το νερό.Καταλαβαινεις τη σημασία τους όταν τα χάνεις.
Πάνος Μπιτσαξής