Αγαπητοί φίλοι,
Υπάρχουν πράγματα που δεν συνεχίζονται από πείσμα, αλλά από ανάγκη.
Από τον Φεβρουάριο του 2012 μέχρι σήμερα δεν υπήρξε ούτε μία μέρα σιωπής. Όχι γιατί το επέβαλε κάποιο πρόγραμμα, αλλά γιατί υπήρχαν πάντα λέξεις που ζητούσαν θέση· μνήμες που δεν ήθελαν να χαθούν, σκέψεις που έπρεπε να καταγραφούν πριν τις σβήσει ο χρόνος.
Ο Ορεινός δεν γεννήθηκε στο διαδίκτυο.
Γεννήθηκε στο βουνό.
Στα μονοπάτια της Γκιώνας και των Βαρδουσίων
Στους βάλτους και στους μαιανδρισμούς του Μόρνο και του Κοκκινοπόταμου, πριν η κοιλάδα των ανέμελων χρόνων γίνει ο βυθός της λίμνης.
Στα Σκούρτα, στο Τσιγκουράτι και στις πλαγιές της Πάρνηθας εκεί που ο αέρας έχει ακόμη μνήμη και το χώμα θυμάται βήματα.
Στις 22 Φεβρουαρίου 2012 απλώς βρήκε τρόπο να μιλήσει.
Δεκατέσσερα χρόνια μετά, συνεχίζει.
Όχι για να γεμίσει σελίδες.
Αλλά για να κρατήσει ζωντανές εικόνες που αλλιώς θα βυθίζονταν — όπως η παλιά κοιλάδα κάτω από τα νερά.
Σχεδόν 60.000 αναρτήσεις, 1.500.000 αναγνώστες
Μα στην ουσία δεν είναι αριθμοί.
Είναι πρόσωπα.
Είναι φωνές παλιές.
Είναι μυρωδιά από ξύλα που καίγονται χειμώνα.
Είναι το καλοκαίρι στο ποτάμι.
Είναι το χωράφι, το αμπέλι, το ελαιόδεντρο που αντέχει στον χρόνο.
Ο Ορεινός δεν γράφει για να εντυπωσιάσει.
Γράφει για να θυμάται.
Η μνήμη μεγαλώνει τον κόσμο.
Μέσα στη γρήγορη εποχή των αλγορίθμων, επέλεξε τον ρυθμό του βουνού.
Αργό. Σταθερό. Ανθεκτικό.
Κι εσείς — με τη βροντερή σιωπή σας, με ένα σχόλιο, με ένα κλικ — γίνατε συνοδοιπόροι σε αυτό το ορεινό μονοπάτι.
Χωρίς εσάς, θα ήταν ένας μονόλογος.
Με εσάς, έγινε κοινή ανάβαση.
Ο Ορεινός δεν είναι ιστολόγιο.
Είναι μια προσπάθεια να μη χαθεί η ρίζα.
Να μη σβήσει το τοπίο.
Να μη μικρύνει η μνήμη.
Και όπως το βουνό δεν κουράζεται να στέκει,
έτσι κι αυτός συνεχίζει.
Πειραματικά.
Πειρατικά.
Με πίστη ότι όσο υπάρχουν άνθρωποι που διαβάζουν, η μνήμη δεν πνίγεται
Σας ευχαριστώ που περπατάτε μαζί του. Συνεχίζουμε ..
Ορεινός
Υστερόγραφο
Ο χρόνος κυλά.
Το διαδίκτυο ξεχνά.
Οι αλγόριθμοι προσπερνούν.
Μα κάπου, μέσα στον ψηφιακό ωκεανό,
μένουν ίχνη.
Ο Ορεινός δεν πολέμησε τον χρόνο.
Τον κατέγραψε.
Και κάθε καταγραφή είναι μια μικρή ανταρσία απέναντι στη λήθη.
Δεκατέσσερα χρόνια είναι μια στιγμή στο σύμπαν.
Αλλά για τη μνήμη ενός ανθρώπου
είναι ένας ολόκληρος κόσμος.
Και όσο υπάρχει κόσμος που θυμάται,
ο χρόνος δεν είναι μόνο φθορά.
Είναι και παρουσία.
ΚΜ