Κάποτε πίστευα πως τα τραγούδια σώζουν τις στιγμές.
Σήμερα νομίζω πως σώζουν κάτι βαθύτερο: τον τρόπο που οι άνθρωποι στάθηκαν απέναντι στον χρόνο.
Το αμπέλι δεν βιάζεται. Ο δίσκος δεν βιάζεται.
Η βελόνα ακολουθεί το αυλάκι όπως ο άνθρωπος ακολουθεί τη μοίρα του — με μικρές αντιστάσεις, με μικρές παρεκτροπές , αλλά με σταθερή πορεία.
Κι αν κάτι μένει τελικά, δεν είναι ο ήχος.
Είναι ο κύκλος.
Ο κύκλος του σπόρου που γίνεται φυτό και καρπός .
Του σταφυλιού που γίνεται κρασί.
Του τραγουδιού που γίνεται μνήμη.
Και μέσα σ’ αυτόν τον κύκλο, ο άνθρωπος δεν είναι ιδιοκτήτης.
Είναι περαστικός καλλιεργητής.
Ίσως αυτό να είναι το αληθινό μας αμπελοτόπι!