Όποιος δεν ξέρει να αποκρούει τους κόλακες είναι χαμένος από χέρι, είτε κατέχει εξουσία είτε ζει την απλή καθημερινότητά του. Οι κόλακες δεν απειλούν φανερά· πλησιάζουν με επαίνους και γλυκά λόγια, καλλιεργώντας μια ψευδή εικόνα του εαυτού μας, βολική αλλά επικίνδυνη.
Εξίσου χαμένος είναι εκείνος που δεν αντέχει την πικρή αλήθεια. Οι άνθρωποι που μιλούν με θάρρος, ακόμη κι όταν πληγώνουν, είναι πολύτιμοι· δεν χαϊδεύουν τη ματαιοδοξία, αλλά προστατεύουν από τη διάβρωση της αυταπάτης. Η κολακεία θρέφει το εγώ, μα τελικά ωφελεί μόνο τον κόλακα, αφήνοντας τον άλλον στάσιμο και τυφλό.
Η παράδοση στους κόλακες μοιάζει με δηλητήριο σε χρυσό φλιτζάνι: λάμπει, ευφραίνει στιγμιαία, αλλά στο τέλος φθείρει αθόρυβα χαρακτήρα και κρίση. Μόνο όποιος προτιμά την αλήθεια από την κολακεία μπορεί να σταθεί όρθιος στον χρόνο.