Ένα μικρό δοκίμιο
Στα παλιά κάστρα, η τάφρος δεν ήταν επίδειξη ισχύος· ήταν μέτρο επιβίωσης. Δεν εμπόδιζε μόνο τον εχθρό να πλησιάσει· του υπενθύμιζε ότι η κατάκτηση απαιτεί κόπο, χρόνο και θυσίες. Κάπως έτσι λειτουργεί και το moat στις επιχειρήσεις — όχι ως θόρυβος υπεροχής, αλλά ως σιωπηλή άμυνα.
Στην ελληνική αγορά, όπου ο ανταγωνισμός είναι συχνά άγριος, οι τιμές πιεσμένες και οι κρίσεις επαναλαμβανόμενες, το moat δεν χτίζεται εύκολα. Δεν είναι συνήθως προϊόν καινοτομίας αιχμής, αλλά αποτέλεσμα συνήθειας, εμπιστοσύνης και αντοχής στον χρόνο. Ο Έλληνας πελάτης μπορεί να διαμαρτύρεται, να συγκρίνει, να γκρινιάζει — όμως δύσκολα αλλάζει αυτό που γνωρίζει. Εκεί ακριβώς γεννιέται η τάφρος.
Υπάρχουν επιχειρήσεις που προστατεύονται από την κλίμακά τους, άλλες από το δίκτυο που έχουν υφάνει, άλλες από το θεσμικό πλαίσιο, και άλλες από κάτι πιο άυλο: το αίσθημα ασφάλειας που εμπνέουν. Το moat τους δεν φαίνεται στα λογιστικά φύλλα· φαίνεται στην αδράνεια του πελάτη, στην αυτονόητη επιλογή, στη φράση «εκεί πάω τόσα χρόνια».
Όμως το moat έχει και μια παγίδα. Όταν συγχέεται με την παντοδυναμία. Όταν η επιχείρηση παύει να εργάζεται, θεωρώντας ότι η τάφρος αρκεί. Τότε το νερό λιμνάζει, τα τείχη ρηγματώνονται και ο εχθρός δεν χρειάζεται πια να επιτεθεί — αρκεί να περιμένει.
*moat: τάφρος (συνήθως με νερό), σκοπός να εμποδίζει την προσέγγιση εχθρών στο κάστρο
Μεταφορικά:
ανταγωνιστικό πλεονέκτημα που προστατεύει μια επιχείρηση από τους ανταγωνιστές της.