Στην απαρχή των πάντων δεν υπάρχει χρόνος· υπάρχει μόνο μια κατάσταση απόλυτης κβαντικής ισορροπίας. Μία Πηγή. Όχι ένα κενό έλλειψης, αλλά ένα κενό δυναμικής πληρότητας, όπου τα πάντα συνυπάρχουν σε λανθάνουσα δυνατότητα.
Η γέννηση του Σύμπαντος δεν συμβαίνει τυχαία. Προκύπτει από μια νομοτελειακή ανάγκη της Πηγής να εκφραστεί. Η πρώτη αυτή διατάραξη θέτει σε κίνηση το εκκρεμές του χρόνου και μετατρέπει τη στατική ισορροπία σε δημιουργικό γίγνεσθαι.
Το Σύμπαν μας, καρπός αυτής της αρχέγονης ρωγμής, διαστέλλεται και ταξιδεύει με τρομερή ταχύτητα μέσα στο Κενό. Δεν υπάρχει τίποτα να του προβάλει αντίσταση, καμία τριβή να το ανακόψει. Είναι ένας μοναχικός δρομέας σε ένα πέλαγος όπου ο χώρος και ο χρόνος γεννιούνται βήμα προς βήμα — σαν παλμός που δεν ακούγεται, αλλά επιμένει. Κι όμως, μέσα σε αυτό το άπειρο βάθος του μέλλοντος, η μοναχικότητα παραμένει σχετική.
Αν στο άπειρο υπάρχουν και άλλα τέτοια συμπαντικά κύματα, τότε η σύγκρουση δεν είναι παρά μια στατιστική και υπαρξιακή πιθανότητα. Μια τέτοια συνάντηση θα μετέτρεπε τα πάντα σε σκόνη. Όμως εδώ, η σκόνη δεν σημαίνει τέλος.
Δεν υπάρχει σκοπιμότητα στην απλή επανάληψη του ίδιου. Η σύγκρουση λειτουργεί ως καταλύτης: μια κοσμική ανακύκλωση, όπου η παλιά πληροφορία μετατρέπεται σε πρώτη ύλη για το καινούργιο. Το Σύμπαν που αναδύεται από τα ερείπια του προηγούμενου είναι αναγκαστικά διαφορετικό — με νέους νόμους, νέες ισορροπίες, νέες μορφές ύπαρξης.
Η διαδικασία αυτή δεν γνωρίζει τελικό προορισμό ούτε στιγμή παύσης. Είναι μια αέναη ανανέωση. Η Πηγή, μέσα από διαδοχικές διαταράξεις, δεν αναζητά τη στατική τελειότητα, αλλά την αιώνια εμπειρία του γίγνεσθαι. Ο χρόνος ξεκινά κάθε φορά από την αρχή, και η πληροφορία διασώζεται ως προίκα για το επόμενο βήμα.
Σε αυτό το κολοσσιαίο σχήμα, η καταστροφή δεν είναι παρά το αναγκαίο προοίμιο της δημιουργίας.