Πόσες φορές ως τώρα έχεις θέσει ερωτήματα στον εαυτό σου όπως: «Γιατί σε μένα;», «Γιατί αυτό;», «Γιατί τόση ατυχία;». Πόσες φορές, επίσης, έχεις καταλήξει σε συμπεράσματα όπως: «Είμαι πολύ άτυχος», «Μόνο σε μένα συμβαίνει αυτή η συμφορά», «Η ζωή μου είναι μια κόλαση», «Αν είχα την τύχη του…», «Αν μπορούσα να ζω σαν τον…», «Αν ο σύντροφός μου ήταν σαν τον άνδρα της…».
Νομίζω πως όλοι μας έχουμε ξεστομίσει τέτοια «αποφθέγματα», ιδιαίτερα όταν περνάμε μια κρίση, μια «καταθλιψούλα» ή μια δοκιμασία. Είναι γεγονός πως ο άνθρωπος, βιώνοντας τη ζωή του, αποζητά όλες εκείνες τις ποιότητες που ξεκινούν από το πρόθεμα «ευ-»: ευτυχία, ευλογία, ευκολία, εύνοια, ευρυθμία, ευπορία, ευστροφία, ευτολμία, ευφυΐα, ευχέρεια, ευφράδεια, ευψυχία.
Από πολύ νωρίς —ήδη μέχρι τα επτά του χρόνια— διαμορφώνει μια εξάρτηση από όλα αυτά τα «ευ». Καθώς ο χρόνος κυλά και το παιδί μεγαλώνει, παρατηρεί ως δεινός παρατηρητής τους πάντες γύρω του να πασχίζουν να κατακτήσουν αυτές τις έννοιες και εστιάζει και το ίδιο στο «κυνήγι του θησαυρού» των «ευ».
Μέσα στην πρώτη κιόλας δεκαετία της ζωής του, έχει καταλήξει στο συμπέρασμα πως ο θησαυρός αυτός είναι ανέφικτος. Τότε, ως κακός ερμηνευτής, αρχίζει να πιστεύει πως όλοι οι άλλοι καταφέρνουν να κερδίσουν το μερίδιό τους, εκτός από εκείνο. Τι πλάνη! Πόσο η κοινωνία μας διαστρεβλώνει την πραγματικότητα! Πόσο τα μέσα υποβοηθούν ή και διαμορφώνουν αυτή την ψευδαίσθηση! Και πόσο οι γονείς συντηρούν αυτό το συμπέρασμα, διατηρώντας και οι ίδιοι τη λανθασμένη πεποίθηση που υιοθέτησαν όταν ήταν παιδιά!