Φανταστείτε κάποιον που προσπαθεί να κόψει ένα δέντρο επί ώρες. Είναι εξαντλημένος, ιδρωμένος, αλλά η πρόοδός του είναι ελάχιστη. Όταν κάποιος του προτείνει να σταματήσει για λίγο ώστε να ακονίσει το πριόνι του, εκείνος απαντά: «Δεν έχω χρόνο για ακόνισμα, έχω πολύ κόψιμο μπροστά μου!».
Αυτή η ειρωνική εικόνα αντικατοπτρίζει τη σύγχρονη ζωή. Συχνά συγχέουμε την κούραση με την πρόοδο. Πιστεύουμε ότι αν σταματήσουμε να παράγουμε, χάνουμε χρόνο, ενώ στην πραγματικότητα, όταν το «εργαλείο» μας —που είναι ο ίδιος μας ο εαυτός— στομώσει, η προσπάθειά μας μετατρέπεται σε μάταιη τριβή.