Ο στίχος του Διονύσης Σαββόπουλος είναι αιχμηρός, παιγνιώδης και ταυτόχρονα βαθιά πολιτικός. Μέσα σε λίγες λέξεις αποκαλύπτει τη διαχρονική παθολογία της εξουσίας: τη σαγήνη που ασκεί και την ευκολία με την οποία μεταμφιέζεται σε γοητεία.
Η «φοιτητριούλα» δεν είναι απλώς ένα πρόσωπο· είναι σύμβολο της νεότητας, της αθωότητας, της ελπίδας για έναν καλύτερο κόσμο. Ο «πονηρός πολιτευτής», από την άλλη, ενσαρκώνει την εμπειρία χωρίς ήθος, τη ρητορική χωρίς περιεχόμενο, την εξουσία που ξέρει να υπόσχεται, να γοητεύει και να χειραγωγεί. Ο στίχος λειτουργεί σαν προειδοποίηση: η πολιτική, όταν αποκόπτεται από την ευθύνη, γίνεται παιχνίδι εντυπώσεων.
Η απειλή της «καταγγελίας» δεν έχει χαρακτήρα εκδίκησης· είναι πράξη αφύπνισης. Ο Σαββόπουλος υπενθυμίζει ότι η νέα γενιά δεν πρέπει να παραμένει θεατής, αλλά να αποκτά φωνή, κρίση και μνήμη. Να μην παραδίδεται άκριτα στη γοητεία των λόγων, αλλά να εξετάζει τα έργα και τις προθέσεις.
Τελικά, ο στίχος αυτός δεν μιλά μόνο για πολιτική. Μιλά για κάθε σχέση εξουσίας όπου ο ένας υπόσχεται και ο άλλος πιστεύει. Και μας καλεί, με χιούμορ αλλά και σοβαρότητα, να διαλέξουμε πλευρά: όχι με τον πονηρό, αλλά με την αλήθεια.