Η φράση αυτή συμπυκνώνει έναν από τους βαθύτερους άξονες της σκέψης του Ντοστογιέφσκι: ότι η ανθρώπινη δυστυχία δεν γεννιέται πάντοτε από τη στέρηση, αλλά συχνά από την αδυναμία επίγνωσης. Ο άνθρωπος δεν υποφέρει μόνο επειδή πονά· υποφέρει επειδή δεν αναγνωρίζει ό,τι ήδη έχει, ό,τι ήδη ζει, ό,τι ήδη τον κρατά όρθιο.
Στον κόσμο του Ντοστογιέφσκι, η ευτυχία δεν είναι εξωτερικό βραβείο ούτε αποτέλεσμα επιτυχίας. Είναι μια εσωτερική κατάσταση που απαιτεί πνευματική εγρήγορση. Όταν αυτή λείπει, ο άνθρωπος παρασύρεται από μια μόνιμη αίσθηση ανεπάρκειας, κυνηγώντας φαντασιακές πληρότητες και απορρίπτοντας την πραγματική ζωή ως «λίγη». Έτσι, ακόμη και μέσα στην αγάπη, στην υγεία ή στη συντροφικότητα, μπορεί να αισθάνεται άδειος.
Η τραγωδία, λοιπόν, δεν είναι ότι ο άνθρωπος είναι δυστυχισμένος, αλλά ότι δεν γνωρίζει γιατί. Αντί να στραφεί προς τα μέσα, κατηγορεί τον κόσμο, τους άλλους, τη μοίρα. Η ευτυχία γίνεται κάτι που πάντα έρχεται «αύριο», ενώ βρίσκεται ήδη παρούσα, σιωπηλή, αθέατη. Ο Ντοστογιέφσκι δεν χαρίζεται: μας υπενθυμίζει πως η ευτυχία δεν χάνεται—απλώς αγνοείται.