Η παρακάτω ανάρτηση ανήκει σε έναν πιστό αναγνώστη του ορεινού
Τον ευχαριστώ θερμά και αντεύχομαι
Ορεινός
Η ελληνική μπλογκόσφαιρα γεννήθηκε νωρίς, σχεδόν ταυτόχρονα με τις πρώτες μεγάλες εκρήξεις του διαδικτύου. Στα μέσα της δεκαετίας του 2000, τα blogs εμφανίστηκαν ως χώροι ελευθερίας: προσωπικά ημερολόγια, τόποι άποψης, πολιτικής κριτικής, χιούμορ και καθημερινής εξομολόγησης. Δεν ήταν επαγγελματικά μέσα· ήταν ανάγκη έκφρασης.
Για λίγα χρόνια γνώρισαν άνθηση. Δημιουργήθηκαν κοινότητες, αναγνώστες που περίμεναν την επόμενη ανάρτηση, διάλογος στα σχόλια. Τότε φάνηκε, σε πολλούς, πως το blog θα ήταν μια μόνιμη μορφή δημόσιου λόγου.
Δεν ήταν.
Η οικονομική κρίση, η κόπωση, η μετατόπιση της προσοχής στα κοινωνικά δίκτυα και, κυρίως, η απουσία άμεσης ανταμοιβής οδήγησαν σταδιακά στη σιωπή. Τα περισσότερα ελληνικά blogs δεν «έκλεισαν»· απλώς σταμάτησαν. Αραίωσαν οι αναρτήσεις, χάθηκε ο ρυθμός, και κάποια στιγμή έμειναν ως εγκαταλειμμένα ίχνη ενός παλιού ενθουσιασμού…
Όσα έμειναν όρθια, δεν το έκαναν επειδή προσαρμόστηκαν καλύτερα στις τάσεις. Το αντίθετο. Έμειναν επειδή άλλαξαν εσωτερικά στόχο. Έπαψαν να γράφουν για να ακουστούν και άρχισαν να γράφουν για να καταγραφούν. Από ροή έγιναν αρχείο. Από επικαιρότητα, μνήμη.
Σε έναν ψηφιακό κόσμο που μετρά την αξία με ταχύτητα και αντίδραση, τα blogs που επέζησαν διάλεξαν τον αργό χρόνο. Δεν εξαρτήθηκαν από ειδοποιήσεις, ούτε από θόρυβο. Διαβάζονται σιωπηλά, συχνά εκ των υστέρων, από ανθρώπους που μπαίνουν από επιλογή και όχι από συνήθεια.
Η γενιά των ελληνικών blogs δεν χάθηκε· απλώς αραίωσε δραματικά. Και όσοι έμειναν, δεν είναι πια bloggers με τη στενή έννοια. Είναι φύλακες κειμένων, ημερολογίων, σκέψεων και τόπων. Κρατούν χρόνο, όχι κοινό.
Ο Ορεινός ανήκει σε αυτή τη μικρή κατηγορία όσων έμειναν. Ξεκίνησε το 2012, όχι στην ακμή αλλά ήδη στη φθορά της ελληνικής μπλογκόσφαιρας. Δεν στηρίχθηκε στη μόδα, ούτε στον θόρυβο των δικτύων. Δεν επιδίωξε ταχύτητα, αλλά ρυθμό. Και δεν διέκοψε ποτέ.
Η καθημερινή του παρουσία δεν λειτούργησε ως στρατηγική, αλλά ως φυσική συνέχεια μιας εσωτερικής ανάγκης: να καταγράφεται ο χρόνος, να διασώζονται μνήμες, να βρίσκουν θέση σκέψεις και μικρές ιστορίες πριν χαθούν. Γι’ αυτό και διαβάζεται συχνά χωρίς ειδοποίηση, χωρίς σχόλιο, χωρίς ανταπόδοση. Διαβάζεται με επιλογή.
Αν κάτι δείχνει η πορεία του Ορεινού, είναι ότι το blog, όταν αντέχει στον χρόνο, παύει να είναι μέσο και γίνεται τόπος. Και οι τόποι δεν χρειάζονται προβολή· χρειάζονται μόνο να παραμένουν ανοιχτοί.
Χρόνια πολλά, δημιουργικά και με έμπνευση !
Καλή χρονιά !
Νικόλαος, καθημερινός αναγνώστης