Ο άνθρωπος διαθέτει επίγνωση — και αυτή είναι η πιο ουσιαστική του ιδιότητα.
Δεν ζει απλώς· ξέρει ότι ζει. Μπορεί να σταθεί απέναντι στον εαυτό του, να τον σκεφτεί, να τον αμφισβητήσει, να τον κρίνει. Η επίγνωση τον καθιστά ικανό για μνήμη, προσδοκία, ευθύνη. Τον καθιστά, ταυτόχρονα, ελεύθερο και εκτεθειμένο.
Η επίγνωση όμως δεν είναι δεδομένη· είναι δυνατότητα. Μπορεί να καλλιεργηθεί ή να αδρανοποιηθεί. Στην καθημερινότητα συχνά υποχωρεί μπροστά στη συνήθεια, στον φόβο, στη μαζική σκέψη. Τότε ο άνθρωπος συνεχίζει να λειτουργεί, αλλά παύει να συνειδητοποιεί. Υπάρχει, χωρίς να κατοικεί την ύπαρξή του.
Γι’ αυτό η επίγνωση δεν είναι άνεση. Είναι βάρος. Σημαίνει να αναλαμβάνεις το γεγονός ότι είσαι θνητός, περαστικός, αλλά υπεύθυνος για τον τρόπο που ζεις. Όταν όμως ενεργοποιείται, μετατρέπει τη ζωή από απλή διαδρομή σε βίωμα με νόημα.
Η επίγνωση είναι η στιγμή που ο άνθρωπος δεν ρωτά πια μόνο πώς ζει, αλλά γιατί. Και εκεί ακριβώς αρχίζει η ουσιαστική ανθρώπινη ύπαρξη.