Η ρήση του Ευγένιου Ιονέσκο μοιάζει παράδοξη, σχεδόν προκλητική, κι όμως κρύβει μέσα της μια βαθιά αλήθεια που μόνο οι ανήσυχοι μπορούν να νιώσουν.
Όποιος προσπαθεί απλώς να συμβαδίσει με την εποχή του, τρέχει πάντα ένα βήμα πίσω. Διότι η εποχή –η πραγματική εποχή, όχι η εξωτερική μόδα– δεν είναι ποτέ στατική.
Συνεχώς μετακινείται, αλλάζει, ανατρέπεται. Και όποιος πασχίζει να την προλάβει, καταλήγει απλός μιμητής, όχι δημιουργός.
Ο Ιονέσκο μάς θυμίζει πως η ουσιαστική δημιουργικότητα πηγάζει από εκείνους που δεν προσαρμόζονται παθητικά.
Είναι εκείνοι που τολμούν να δουν λίγο πιο πέρα, ακόμη κι αν αυτό τους κοστίσει μοναξιά, αμφισβήτηση ή παρεξήγηση. Ο πραγματικά σύγχρονος άνθρωπος δεν είναι αυτός που ακολουθεί τα ρεύματα, αλλά εκείνος που τα δημιουργεί· που τολμά να αντικρούσει την εποχή του, να της αντισταθεί, να την ξεβολέψει.
Στην ουσία, ο Ιονέσκο μιλά για την παγίδα της συμμόρφωσης. Όταν το ζητούμενο είναι «να είσαι επίκαιρος», τότε η επικαιρότητα γίνεται φυλακή. Ο δημιουργός, ο στοχαστής, ο άνθρωπος που αναζητά βαθύτερο νόημα, οφείλει να είναι λίγο ασύμβατος. Να μην αρκείται σε όσα ο κόσμος θεωρεί δεδομένα. Να βρίσκεται σε μόνιμη εγρήγορση, όχι για να ακολουθήσει, αλλά για να ανακαλύψει και να οδηγήσει.
Και ίσως αυτό είναι το αληθινό μήνυμα:
Για να είσαι της εποχής σου, πρέπει να την ξεπερνάς.
Να στέκεσαι μισό βήμα έξω από τον χορό, ώστε να έχεις τη δυνατότητα να δεις τις κινήσεις του συνόλου. Να αρνείσαι τον ρόλο του θεατή και να διεκδικείς τον ρόλο του δημιουργού.
Ο κόσμος προχωρά χάρη σε εκείνους που δεν συμβαδίζουν. Χάρη σε εκείνους που, όπως έλεγε κι ο Ιονέσκο, «τολμούν να σκεφτούν αυτό που ακόμη δεν ειπώθηκε».