Η επιτυχία της Kodak βασιζόταν σε ένα εξαιρετικά κερδοφόρο επιχειρηματικό μοντέλο (γνωστό ως “ξυράφι και λεπίδες”): πωλούσε φθηνές φωτογραφικές μηχανές (το ξυράφι) και έβγαζε τεράστια κέρδη από την πώληση και την εμφάνιση του φιλμ (οι λεπίδες) για δεκαετίες.
Σε αυτό το πλαίσιο, η Kodak λειτούργησε ως ένας άκαμπτος Φύλακας του επιτυχημένου της παρελθόντος:
• Τι Φύλαγε (Λανθασμένα): Φύλαγε τη δομή του κέρδους (τα υψηλά περιθώρια κέρδους από το φιλμ) και όχι την ουσία της επιτυχίας (την παροχή στον κόσμο της δυνατότητας να καταγράφει και να μοιράζεται αναμνήσεις—το περίφημο “Kodak Moment”).
• Η Αντίδραση στην Ψηφιακή Επανάσταση: Το 1975, ένας μηχανικός της Kodak, ο Steven Sasson, εφηύρε την πρώτη ψηφιακή κάμερα στον κόσμο. Αυτό ήταν ένα πρωτοφανές Δημιουργικό επίτευγμα.
• Η Θανάσιμη Απόφαση: Η διοίκηση της Kodak αντιμετώπισε την εφεύρεση με φόβο και άρνηση, φοβούμενη ότι η ψηφιακή τεχνολογία θα “κανιβάλιζε” την κυρίαρχη και κερδοφόρα επιχείρηση του φιλμ. Η φράση που αποδίδεται είναι: “Είναι χαριτωμένο, αλλά μην το πεις σε κανέναν.”
Η Kodak έγινε ο Φύλακας που σκότωσε τον Δημιουργικό που υπήρχε μέσα της. Προτίμησε να προστατεύσει το παρελθόν (το φιλμ και το κέρδος από αυτό) αντί να το αναδιαμορφώσει για το μέλλον (την ψηφιακή εικόνα).
Το Αποτέλεσμα
Ενώ οι ανταγωνιστές (όπως η Sony, η Canon και αργότερα η Fujifilm—η οποία μετεξελίχθηκε με επιτυχία) εκμεταλλεύτηκαν την ψηφιακή τεχνολογία, η Kodak:
1. Καθυστέρησε: Μπήκε αργά στην ψηφιακή αγορά, με προϊόντα που δεν ήταν αντάξια του ονόματός της.
2. Έχασε το “Σημείο Εστίασης”: Το ψηφιακό της μοντέλο δεν επικεντρώθηκε στην ευκολία, αλλά στην προσπάθεια να αναπαράγει τα χαρακτηριστικά του φιλμ.
3. Χρεοκόπησε: Το 2012, η εταιρεία υπέβαλε αίτηση πτώχευσης (Chapter 11), χάνοντας τελικά ό,τι προσπαθούσε να προστατεύσει.
Το Δίδαγμα της Kodak: Το επιτυχημένο παρελθόν της έγινε παγίδα. Η προσκόλληση στη δομή του παλαιού κέρδους (ο Φύλακας) εμπόδισε τη δημιουργική τόλμη (τον Δημιουργικό) να ανανεώσει την ουσία της επιχείρησης, που ήταν η εικόνα.