Από τον φίλο Γ.Λ. η πιο κάτω ανάρτηση
“Η Δημιουργία είναι σαν ένα δέντρο : πουλιά έρχονται και τρώνε τους καρπούς του ή βρίσκουν καταφύγιο στα κλαδιά του, οι άνθρωποι δροσίζονται στη σκιά του, αλλά μερικοί μπορούν να κρεμαστούν απ’ αυτό. Ωστόσο το δέντρο συνεχίζει την ήρεμη ζωή του, αδιάφορο και χωρίς να αντιλαμβάνεται τις χρήσεις που του κάνουν. Ο ανθρώπινος νους είναι εκείνος που δημιουργεί τις δικές του δυσκολίες και ύστερα φωνάζει για βοήθεια. Είναι ο Θεός τόσο μεροληπτικός ώστε να χαρίζει γαλήνη στον ένα και θλίψη στον άλλο? Στη Δημιουργία υπάρχει χώρος για τα πάντα…”