Αγαπημένη μου κυρία Ελένη Χριστοπούλου,
Τα λόγια σας με άγγιξαν βαθιά∙ όχι μόνο ως μαθητή σας, αλλά και ως άνθρωπο που κουβαλά μέσα του εκείνα τα νεανικά χρόνια στο Λιδωρίκι, τότε που ο κόσμος άνοιγε μπροστά μας και η δική σας παρουσία μάς μάθαινε να τον κοιτάμε με μάτια πιο καθαρά και πιο πλατιά.
Το μήνυμά σας ήταν για μένα ένα ανέλπιστο δώρο. Το διάβασα δύο και τρεις φορές, με χαμόγελο αλλά και με εκείνη τη γλυκιά συγκίνηση που φέρνει πίσω τον χρόνο — όχι σαν βάρος, αλλά σαν φως. Σας ευχαριστώ για την καλοσύνη, για την ευγένεια και για το μεγαλείο ψυχής που ακόμα μοιράζεστε τόσο απλόχερα.
Αν κάτι κατάφερα να γράψω και να το πείτε «δημιουργία», εσείς είστε από τους ανθρώπους που μου έδειξαν τον δρόμο. Στο εξατάξιο γυμνάσιο, μέσα στις αίθουσες με τα ξύλινα θρανία και τα μεγάλα παράθυρα του Λιδωρικίου, εσείς μάς διδάξατε ότι η γλώσσα δεν είναι απλώς μάθημα — είναι τρόπος να ζούμε πιο όμορφα και να σκεφτόμαστε πιο καθαρά. Και αυτό δεν ξεχνιέται.
Το ότι κρατήσατε σήμερα στα χέρια σας το βιβλίο μου, μετά από τόσα χρόνια, είναι για μένα μια ηθική δικαίωση μεγαλύτερη από κάθε άλλη. Γιατί ένας άνθρωπος που σε διαμόρφωσε στα πρώτα σου βήματα, στέκεται τώρα και λέει «μπράβο» — και αυτό δεν συγκρίνεται με κανένα βραβείο.
Σας ευχαριστώ από καρδιάς για τα λόγια, για τη μνήμη, για την αγάπη. Θα συνεχίσω να γράφω όπως με παροτρύνετε, και κάθε φορά που πιάνω το πληκτρολόγιο , να ξέρετε ότι ένα κομμάτι της δικής σας διδασκαλίας είναι μέσα σε κάθε σελίδα.
Με βαθιά εκτίμηση, αγάπη και ευγνωμοσύνη,
ο παλιός σας μαθητής,
Κώστας Μπερτσιάς