Ο πραγματικός χαρακτήρας ενός ανθρώπου αποκαλύπτεται πάντα εκεί όπου δεν υπάρχει αντάλλαγμα. Εκεί όπου η πράξη του δεν συνοδεύεται από χειροκροτήματα, ούτε από υποσχέσεις επιστροφής. Στην καθημερινή ζωή αυτό το τεστ εμφανίζεται απλά: στο πώς μιλάμε σε έναν ηλικιωμένο που δυσκολεύεται στο δρόμο, στο πώς απαντάμε σε έναν υπάλληλο χωρίς «χρήσιμες» γνωριμίες, ή στο πώς στεκόμαστε απέναντι σε κάποιον που δεν μπορεί να μας ανοίξει καμία πόρτα ή και στο γκαρσόνι του εστιατορίου που μας εξυπηρετεί ..
Η αλήθεια είναι πως ο άνθρωπος φωτίζεται στις σκιές. Όταν λείπει το συμφέρον, η πράξη γίνεται καθαρή, και τότε φαίνεται ποιοι είμαστε: αν διαθέτουμε καλοσύνη χωρίς προϋποθέσεις ή αν η ευγένειά μας ήταν απλώς μια μάσκα κοινωνικών συναλλαγών. Οι περισσότεροι μπορούν να είναι ευγενικοί όταν τους συμφέρει∙ λίγοι όμως παραμένουν αξιοπρεπείς, δίκαιοι και ανθρώπινοι όταν κανείς δεν τους παρακολουθεί.
Ο τρόπος που συμπεριφερόμαστε στον «ασήμαντο» ή στον «αδύναμο» δείχνει το μέτρο της δικής μας σημασίας. Γιατί η ανιδιοτέλεια δεν είναι αρετή πολυτελείας∙ είναι σημάδι εσωτερικής τάξης, βαθιάς καλλιέργειας. Και ίσως τελικά αυτό να είναι το μόνο σίγουρο κριτήριο της ποιότητας ενός ανθρώπου: το πώς φέρεται όταν δεν έχει τίποτα να κερδίσει — και τίποτα να χάσει.
Γράφει·
Ο αιπόλος της Πάρνηθας