«Σκιές στον Κήπο» του Δημήτρη Κανελλόπουλου

Τρία χαρακτηριστικά δείγματα της εξαίρετης ποιητικής συλλογής του Δημήτρη Κανελλόπουλου με τίτλο: Σκιές στον Κήπο:

1.Νοσταλγία

Φεύγουν οἱ τόποι κι ἡ βροχή

Καὶ τὸ νερό ποὺ ὁρμητικὰ κατεβαίνει

Τοπίο

Φυλακισμένο μέσα στὰ μάτια σου

Μαχαίρι ποὺ μ᾿ ἀγγίζει

Καὶ δὲν ἔχω τίποτα νὰ πῶ

Μαῦρο ποτάμι

Ὁμίχλη γύρω ἀπὸ τὰ μάτια.

2. Ἕνας φίλος

Τώρα, στὰ ἐβδομήντα του παλεύει νὰ διαβάσει καὶ νὰ μάθει

ἐκεῖνα ποὺ ἀδιάφορα περνοῦσαν πλάι του, σὰν ἦταν νέος

γιὰ τὸν Πουλιόπουλο, τὸν Στίνα καὶ τῆς Ἀριστερᾶς τὰ λάθη

πράγματα ἀνέγγιχτα, ποὺ ὅμως τώρα τὸν ἀπασχολούν εὐρέως.

 

Διαβάζει λαίμαργα βιβλία γιὰ ὁλομέλειες καὶ ἀποφάσεις·

τῆς Ζεύγου τ᾿ ἀπομνημονεύματα, σημαῖα τὰ ἔχει κάνει

τὰ πρακτικὰ τῶν συνεδρίων, τὰ λάθη, τὶς προφάσεις

μὲς στὸ μυαλὸ του μιὰ βοὴ ποὺ σπρώχνει νὰ προκάνει

 

νὰ νιώσει ὅλα ὅσα σημαία τῆς εἶχε ἡ πλευρὰ ἡ ἄλλη

γιατὶ αὐτὸς ποτὲ τοὺς κόκκινους δὲν ἔκανε παρέα

μπιστικός, τοῦ Ρένου ἦταν κι αὐτὸς ἕνας ἁπλὸς φαντάρος

 

μα ξάφνου ἀνακάλυψε πὼς τὰ ἴδια ὑπάρχουν κάλλη

καὶ στοὺς ἀπέναντι ποὺ κάποτε μισοῦσε ἀκραῖα

καὶ πήγε πρὸς αὐτούς, πρὶν πέσει ἡ νύχτα καὶ τὸν καλέσει ὁ Χάρος…

3.Ὁ Πολύφημος

Ἀγαπᾷ τὸ δάσος ὁ Πολύφημος αὐτὸς ποὺ

μεγάλωσε βυζαίνοντας αἷμα ἀδερφικό

μές στὸ κονάκι του· πέντε λίρες τὸ κεφάλι…

Τώρα τὸ δάσος ἀγαπᾷ καὶ τὰ μικρὰ ἀγοράκια

 καθὼς τὰ στέλνουν γιὰ θελήματα, ἀπονήρευτα

οἱ μανάδες τους στὶς στάνες, στὰ γαλάρια…

 Κι ὕστερα γυρίζει κορδωμένος στὰ καφενεῖα

καὶ μιλᾷ γιὰ τὸ Κρεμλίνο καὶ τὴν ἰσότης…

 Ἡ ἰσότης στὰ χέρια τοῦ Πολυφήμου…

Η ποίηση του Δημήτρη Κανελόπουλου

Ο Δημήτρης Κανελόπουλος είναι μια χαμηλόφωνη αλλά εξαιρετικά ουσιαστική ποιητική φωνή, που συνδυάζει τον υπαρξιακό λυρισμό με μια λεπτή, σχεδόν ψιθυριστή κοινωνική παρατήρηση. Στα ποιήματά του η μνήμη, ο θάνατος, τα δόγματα και η ανθρώπινη αδυναμία φωτίζονται χωρίς στόμφο, μέσα από καθαρές εικόνες και γλώσσα πειθαρχημένη.

Το ποίημα «Ο Πολύφημος» αποκαλύπτει τη σατιρική του διάσταση: ήρεμη, κοφτερή, ποτέ κραυγαλέα. Με ελάχιστους στίχους στήνει μια ολόκληρη ανθρώπινη φιγούρα — θύμα και θύτη του εαυτού της.

Η ποίηση του Κανελόπουλου δεν καταφεύγει στον εντυπωσιασμό , αλλά στη σιωπηλή ακρίβεια. Με οικονομία και ηθική διαύγεια, αναδεικνύει τις μικρές τραγωδίες και τις μεγάλες αντιφάσεις της ζωής. Μια αυθεντική, σύγχρονη ποιητική παρουσία, που κερδίζει τον αναγνώστη όχι με ύψος φωνής αλλά με βάθος κριτικής ματιάς.

Γράφει:

Ο αιπόλος της Πάρνηθας