Υπάρχει μια παράξενη αντίφαση που συνοδεύει τη ζωή μας: οι στιγμές μοιάζουν να κυλούν αργά, σχεδόν βασανιστικά, ενώ τα χρόνια περνούν με μια ταχύτητα που μας ξαφνιάζει. Είναι το διπλό μέτρο του χρόνου – ο υποκειμενικός χρόνος της εμπειρίας και ο αντικειμενικός χρόνος του βίου.
Την ώρα που ζούμε το παρόν, η κάθε λεπτομέρεια απαιτεί προσοχή: η αναμονή, η σκέψη, η μνήμη, το άγχος ή η προσμονή κάνουν τον χρόνο να απλώνεται σαν επίπεδο διάφανο ύφασμα. Η ώρα «αργεί», γιατί τη νιώθουμε. Την κατοικούμε. Ζυγίζουμε το πριν και το μετά, αναμετριόμαστε με όσα μας βαραίνουν ή μας λυτρώνουν.
Κι όμως, όταν κοιτάμε πίσω, τα χρόνια εμφανίζονται μαζεμένα—σαν ένα δέμα που έφτασε χωρίς να το περιμένουμε. Εκείνος ο αργός χρόνος της κάθε ημέρας, όταν τον αναλογιστούμε στη μνήμη, συρρικνώνεται. Όλα συμπυκνώνονται: χαρές, απώλειες, επιτυχίες, τυχαίες στιγμές που έγιναν κομβικές. Τότε καταλαβαίνουμε ότι ο χρόνος δεν μετριέται μόνο με ρολόγια∙ μετριέται με ένταση, νόημα, παρουσία και βίωμα.
Η φράση «Αργά περνάει η ώρα, γρήγορα τα χρόνια» μάς υπενθυμίζει ότι η ζωή μας είναι ένα μωσαϊκό από μικρές στιγμές που ζητούν να τις ζήσουμε πιο συνειδητά. Αν τις ξοδεύουμε περιμένοντας το «κάτι επόμενο», χάνουμε την ουσία. Αν όμως τις γεμίζουμε με σκοπό και συμμετοχή, τότε ίσως όχι μόνο να επιβραδύνουμε τα χρόνια, αλλά και να δώσουμε στην κάθε ώρα τη βαρύτητα που της αξίζει.
Είναι τελικά μια παρότρυνση: να μην αφήνουμε τον χρόνο να μάς προσπερνά αθόρυβα. Να τον συναντούμε. Να τον βιώνουμε. Να τον καθιστούμε ζωή!
ΚΜ
Συμφωνώ Απόλυτα !